โค้ชของทีมอื่นก่อนแข่งก็ยุ่งวุ่นวายกับการปลุกใจลูกทีมและวางแผนแท็กติกกันขวักไขว่
แต่ลองหันมาดูเติ้งซวี้ตวนกับยวีซืออิ่งสิ
ดันเสนอให้ยอมปล่อยแต้มง่าย ๆ เนี่ยนะ?
จ๊าก——
ถ้าแบบนี้ใครลงเล่นก็ได้น่ะสิ!
“โค้ชทั้งสองคน อย่ามาเล่นมุกนะครับ”
ซูโม่ก้มหน้าเช็คไม้ปิงปองในมือพลางเอ่ยเสียงเรียบ ๆ “สู้เต็มที่ในเกมการแข่งขันคือการรับผิดชอบต่อตัวเอง แล้วก็เป็นการให้เกียรติฝ่ายตรงข้ามด้วย”
“เรื่องสปิริตนักกีฬาที่ชัดเจนแจ่มแจ้งขนาดนี้ คงไม่ต้องให้ผมมาย้ำเตือนพวกคุณหรอกมั้งครับ?”
“ถูกต้องเลยค่ะ!”
เสี่ยวเลิ่งพยักหน้าเห็นด้วยแล้วโพล่งขึ้น “อาจารย์ซูพูดถูก ถึงแม้ภายนอกเราจะดูเหนือกว่าคู่แข่ง แต่เพื่อกันไว้ก่อนผิดพลาด หนูกับอาจารย์ซูต้องสู้เต็มที่แน่นอนค่ะ”
เติ้งซวี้ตวน: “……”
ยวีซืออิ่ง: “……”
เออ
พูดตั้งนาน สรุปพูดฟรี
เสียเวลาน้ำลายชะมัด!
แต่ทั้งคู่ก็รู้ว่าซูโม่พูดจริง เลยไม่ได้วกกลับมาเครียดกับเรื่องนี้อีก
สุดท้ายเติ้งซวี้ตวนก็โบกมืออย่างจนใจ “ระวังคุมแต้มให้ดี อย่าให้มันห่างกันเยอะเกินไป”
“ส่วนเรื่องที่เหลือ พวกนายคอยดูเองแล้วกัน!”
“เบาใจได้เลย!”
ซูโม่ยิ้มน้อย ๆ แล้วทำมือโอเคใส่ทั้งสองคน ก่อนหันไปทางเสี่ยวเลิ่ง “แมตช์นี้เธอต้องเล่นให้เต็มที่เลยนะ ผมจะพยายามเปิดโอกาสให้เธอเล่น”
“ขอบคุณอาจารย์ซูที่กรุณาปล่อยทางให้ค่ะ” เสี่ยวเลิ่งรีบตอบรับ
พูดจบ ทั้งคู่ก็อดมองหน้ากันแล้วหัวเราะไม่ได้
“ปี๊บ——”
เกมเริ่มขึ้น
เสี่ยวเลิ่งเป็นฝ่ายเสิร์ฟ ปล่อยลูกต่ำแล้วตบเร็ว