เมื่อสบกับสายตาของหยานจิ่วซี ซูโม่รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาไม่น้อย ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ยังมีหญิงสาวคนหนึ่งที่เชื่อในตัวเขาโดยไม่มีเงื่อนไข
และก็เพราะเหตุนี้เอง เขาจึงต้องฝืนจนถึงที่สุดก็ตาม ต้องปกป้องความงดงามนี้ให้ได้
อารยธรรมชิงเหยียนงั้นเหรอ?
เชียว—
สามวันผ่านไปในพริบตา
ตลอดช่วงเวลานี้ พันธมิตรมนุษย์ได้ระดมช่างเทคนิคเกี่ยวข้องออกมาเกือบทั้งหมด ทำงานกันวันคืนไม่หยุดพัก เพื่อติดตั้งอาวุธให้กับยานรบผึ้ง
รุ่งเช้า ฟ้าเพิ่งสาง
ภายในห้องนอน ซูโม่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ เงยหน้ามองสาวงามที่หลับใหลในอ้อมกอด ใจก็นุ่มนวลไปชั่วขณะ จูบลงบนใบหน้านั้นเบาๆ แล้วแอบๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเงียบเชียบ
เดินออกมาถึงห้องนั่งเล่น สิ่งแรกที่ทำคือเปิดโน้ตบุ๊กบนโต๊ะน้ำชาทันที
ดึงภาพจากระบบเฝ้าระวังอวกาศขึ้นมา ณ ตอนนี้ ในห้วงอวกาศนอกทางช้างเผือก ปรากฏจุดสีแดงแน่นขนัดเต็มไปหมด จุดเหล่านี้ยังไม่ได้เข้ามาในทางช้างเผือก
ซูมภาพขยาย ยานอวกาศที่ติดอาวุธครบมือจนถึงฟันลำแล้วลำหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ตั้งแต่เมื่อวานนี้ การตรวจจับในอวกาศก็เริ่มเห็นภาพได้ชัดเจนแล้ว
เมื่อเห็นยานอวกาศแปลกหน้าเหล่านี้ หัวหน้าระดับสูงของสามกระทรวงของพันธมิตรต่างรู้สึกตรึงเครียดใจอย่างยิ่ง
ความหวังดอกสุดท้ายก็แตกกระจายหายไป!
ฝ่ายตรงข้ามระดมยานอวกาศมากมายขนาดนี้ ข้ามแสงปีจากดาราจักรมาถึงโลก แน่นอนว่าไม่ได้มานั่งคุยกับมนุษย์แน่ ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้มนุษย์เพิ่งกำจัดสิ่งมีชีวิตของอารยธรรมชิงเหยียนไป จุดประสงค์ของการมาครั้งนี้จึงเดาไม่ยากเลย