“จะเล่าให้ฟังก็ได้”
ท่ามกลางสายตาแห่งความอยากรู้ของทั้งสองคน ซูโม่ไม่ได้ปิดบังอะไร พูดไปอย่างเฉยเมยว่า “ของชิ้นนี้ผมขุดขึ้นมาจากใต้ดิน”
“ขุดจากใต้ดิน?”
“ใต้ดินมีของล้ำค่าแบบนี้ด้วย?”
ไม่ว่าจะเป็นฮิกกินสันหรือบรู๊ค เมื่อได้ยินที่มาของแกนดาว ทั้งคู่ก็เสียการทรงตัวทางอารมณ์ไปบ้าง
ซูโม่พยักหน้าอย่างรับไม่รับว่า “ใช่แหละ ขุดเล่น ๆ ก็ได้มาแล้ว ส่วนข้างล่างยังมีอีกหรือเปล่า ผมก็ไม่รู้”
ฮิกกินสัน: “……”
บรู๊ค: “……”
ขุดเล่น ๆ?
คำพูดนี้ทำให้ทั้งสองรู้สึกได้เลยว่าซูโม่กำลังหลอกพวกเขา!
ของสำคัญระดับนี้ จะขุดเล่น ๆ แล้วได้มาเองได้ยังไง มันเว่อร์ไปนะ!
ความจริงแล้ว ซูโม่ได้แกนดาวมาก็เพราะขุดเล่น ๆ จริง ๆ แค่เขาขี้เกียจอธิบายรายละเอียดที่มาที่ไปทั้งหมดเท่านั้น
“ท่านประมุข จะส่งใครไปดี?”
ประโยคของฮิกกินสันพูดถึงประเด็นสำคัญโดยตรง
ตามพลังทำลายล้างของการระเบิดของแกนดาวที่ซูโม่บอกเล่า ผู้ที่ไปปฏิบัติภารกิจนี้ย่อมต้องตายแน่นอนไม่มีทางรอด
บรู๊คขมวดคิ้ว วิเคราะห์อย่างสุขุมว่า “แผนนี้สำคัญเกินไป ต้องหาคนที่มีจิตสาธารณะเสียสละจริง ๆ เราสามารถสัญญาว่าจะดูแลครอบครัวของเขาอย่างดี…”
“เดี๋ยวก่อน”
ไม่รอให้บรู๊คพูดจบ ซูโม่ก็เอ่ยตัดบท ส่ายหัวแล้วหัวเราะว่า “ท่านรัฐมนตรีทั้งสอง ทำไมต้องใช้คนด้วยล่ะ? เราติดตั้งระบบควบคุมอัจฉริยะลงบนยานอวกาศก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งสองตั้งตัวไม่ถูก
ทำแบบนั้นก็ได้ด้วยเหรอ?
ซูโม่ยิ้มเล็กน้อย เขารู้ดีว่าตอนนี้ทั้งสองคิดอะไรอยู่ จึงพูดต่อว่า “หลายเรื่องใช้เทคโนโลยีแทนได้ ไม่จำเป็นต้องใช้คนเสมอไป”