“ของจริงหรือเนี่ย?”
เนดกับแลร์รีมึนตึ้บไปคนละทิศ
เมื่อกี้ยังบอกว่าซูโม่ไม่มาไง?
แป๊บเดียวเอง เปลี่ยนปากเปลี่ยนคำกันได้ยังไง???
เหยียนจิ่วซีพยักหน้าอย่างสุภาพ ความสง่างามสุดๆ แผ่ออกมาไม่ต้องพูด “คุณปู่เฉิน ช่วงนี้สุขภาพทรงตัวดีอยู่ไหมคะ?”
เฉินเต้าหมิงหัวเราะฮา “ปู่แข็งแรงดีนักแล สาว ทำไมมาคนเดียว? ซูโม่ไม่มาด้วยกันเหรอ?”
“เขายุ่งอยู่กับเรื่องอื่นค่ะ”
ระหว่างที่สองคนคุยกัน เนดกับแลร์รีแอบสบตากันเงียบๆ ทั้งคู่เดาตัวตนของสาวหน้ากากอนามัยตรงหน้าได้ในพริบตา
สาวตระกูลเหยียน?
น่าจะเป็นภรรยาของซูโม่ เหยียนจิ่วซี!
คิดได้แบบนั้น เนดยิ้มแฉ่งหยิบนามบัตรออกมา พูดอย่างสุภาพ “คุณเหยียน ผมเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับสี่จากประเทศอวี่หลาน นี่คือนามบัตรของผม รบกวนส่งต่อถึงอาจารย์ซูด้วยนะครับ ผมเฝ้าฝันถึงอาจารย์ซูมานานแสนนาน แต่น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้เห็นรูปโฉมของท่านสักที”
แลร์รีไม่ยอมให้เป็นรอง เห็นเหยียนจิ่วซีรับนามบัตรของเนดไปแล้ว ก็ยื่นนามบัตรตัวเองตาม “สวัสดีครับคุณเหยียน ผมแลร์รี ฮาเซิร์ด นักคณิตศาสตร์ระดับสี่จากประเทศฉา”
“สวัสดีค่ะคุณอาจารย์”
เหยียนจิ่วซีรับนามบัตรของแลร์รี พยักหน้าอย่างสุภาพ
ไม่ได้พูดอะไรเลย แต่กลับทำให้ทั้งคู่รู้สึกเหมือนได้รับการเคารพ
เฉินเต้าหมิงส่ายหัวหัวเราะเบาๆ แล้วขยับตาใส่เหอกวงเหวิน “เก่าเฉิน เริ่มเฟสสองได้แล้วใช่ไหม?”
“ได้!”
……
ที่จอดรถใต้ดิน
ชายคนหนึ่งที่ห่อหุ้มตัวเองด้วยชุดดำมิดชิด ยืนอยู่มุมมืดที่กล้องวงจรปิดมองไม่เห็น