ในสถานที่เกิดเหตุ
เหยียนจิ่วซีเก็บกดความรู้สึกผิดหวังลงไปได้บ้าง การแข่งขันจบลงแล้ว เธอทำได้แค่ยอมรับผลลัพธ์นี้
"สาวน้อย เธอทำได้ดีมากแล้ว ต่อไปดูพี่ล้างแค้นให้เธอ!"
ทันใดนั้น เสียงคุ้นเคยก็ดังเข้ามาในหูของเหยียนจิ่วซี เธอทั้งตัวแข็งทื่อทันที
นี่หูฝาดไปหรือเปล่า?
ต้องใช่แน่ๆ!
ยังอยู่ในการแข่งขัน เสี่ยวโม่ของเธอจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...
"เสี่ยว...เสี่ยวโม่?"
เหยียนจิ่วซีเงยหน้าขึ้น ก็เห็นซูโม่ที่กำลังยิ้มน้อยๆ อยู่ เธอถามด้วยความตกใจว่า "คุณควรจะอยู่ในห้องเตรียมตัวไม่ใช่เหรอ มาที่นี่ได้ยังไง?"
"เห็นมีคนรังแกสาวน้อยของฉัน ก็ทนไม่ได้น่ะ..."
ซูโม่กางมือ ทำหน้าบริสุทธิ์
"ปุฟฟะ—"
ได้ยินประโยคนี้ เหยียนจิ่วซีก็เอามือปิดปากหัวเราะออกมา
หวังเทาและซ่งจื้อก็เห็นซูโม่ที่จู่ๆ ก็ขึ้นมาบนเวที ทั้งสองรีบเดินเข้ามา
"ซูโม่ เธอขึ้นเวทีทำไม?"
"ผมมาแข่งไง!"
"แต่ว่า ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาแข่งเลยนะ"
"ในกติกา เหมือนไม่ได้บอกว่าผู้เข้าแข่งขันห้ามขึ้นเวทีก่อนไม่ใช่เหรอ?"
หวังเทา: "..."
ซ่งจื้อ: "..."
ในกติกา ดูเหมือนจะไม่มีข้อนี้จริงๆ
นี่...
หวังเทาเบ้ปาก พลางพูดอย่างจนใจว่า "รายการแข่งยังไม่กำหนดเลย เธอขึ้นเวทีตรงๆ เลยจะไม่เหมาะไปหน่อยเหรอ?"
ซ่งจื้อก็พยักหน้า ความคิดของเขาตรงกับหวังเทาโดยไม่ได้นัดหมาย
ใครจะไปรู้ว่ารายการแข่งต่อไปคืออะไร การที่ซูโม่บุ่มบ่ามขึ้นเวทีแบบนี้ ในสายตาของทั้งสองไม่ใช่การตัดสินใจที่ฉลาดเลย