ถ้าทำให้ซูโม่ไม่พอใจ แม้เซี่ยกั๋วจะกว้างใหญ่แค่ไหน คงไม่มีที่ให้ยืนอีกแล้ว
ตอนที่จี้จิ้นหัวรู้ว่าคนประมูลก็คือซูโม่ เขาแทบจะร้องไห้ออกมาตรง ๆ
เอาใหม่!
ชนเข้าปากกระบอกปืนเข้าให้ตรง ๆ แถมยังเป็น AK47 รุ่นอัปเกรดอีก……
แม่ของเหยียนแอบมองจี้จิ้นหัวหนึ่งตา แล้วถอดหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้
รู้งี้ทำไมต้องทำตั้งแต่แรก
เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตามองไปที่ซูโม่ แล้วพูดว่า "เสี่ยวโม่ คุณจี้ขอโทษกันด้วยความจริงใจขนาดนี้แล้ว ก็ให้อภัยเขาเถอะนะ"
"แม่ครับ ผมเข้าใจแล้ว"
ซูโม่พยักหน้าอย่างสงบ แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า "คุณจี้ เรื่องคืนนี้ก็แล้วกันไป แต่ลูกแก้วคริสตัลเอามาหรือยัง"
"มาแล้ว มาแล้ว"
เมื่อเห็นซูโม่ยอมผ่อนปรน จี้จิ้นหัวดีใจมาก ใจก็โล่งขึ้นทันที
เขารีบหันไปรับกล่องไม้จากมือหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างหลัง แล้วส่งให้ซูโม่อย่างเคารพนบนับ "อาจารย์ซู ลูกแก้วคริสตัลกับบัตรธนาคารอยู่ในกล่องนี้ทั้งหมด รบกวนตรวจดูด้วยครับ"
เงินหนึ่งพันล้านเซี่ยปี้นี่จี้จิ้นหัวจ่ายจากกระเป๋าตัวเองล้วน ๆ ใครให้บ้านประมูลเป็นของเขาล่ะ
แม้ทรัพย์สินของเขาจะไม่น้อย แต่ตัวเลขหนึ่งพันล้านก็ยังทำให้เขาปวดหัวจะแย่
แต่ถ้าให้น้อยกว่านี้ ก็เสียหน้าเกินไปนี่นา!
ในสายตาของจี้จิ้นหัว ขอแค่ให้ซูโม่ไม่เอาผิดกับบ้านประมูล เงินหนึ่งพันล้านนี้ก็จ่ายคุ้มแล้ว
ซูโม่ส่ายหน้าปฏิเสธ "ลูกแก้วคริสตัลให้ผมเถอะ ส่วนบัตรธนาคารไม่ต้อง"
เขาไม่ได้ขาดเงิน
เงินสำหรับเขาก็แค่ตัวเลขบนกระดาษเท่านั้น