“งั้นเรามาพนันกันสักหน่อยดีไหม?”
“ไม่พนัน!”
ตอนนี้ หลี่เหรินฮุยมีปฏิกิริยาแทบจะเหมือนกับซูโม่เมื่อครู่เลย ต่อให้อีกฝ่ายจะพูดอะไรก็ปฏิเสธทันที
พนัน?
พนันบ้าอะไรกัน!
ไอ้หมอนี่ต้องมีแผนร้ายอะไรแน่ๆ…
“อะแฮ่ม—”
ซูโม่จงใจทำท่าไม่พอใจ “ท่านอธิการ อย่างน้อยก็ฟังผมก่อนว่าเราจะพนันอะไรกัน? การพนันครั้งนี้เป็นประโยชน์กับท่านมากนะครับ ถ้าไม่ฟังต้องเสียใจแน่!”
“เธอคิดว่าฉันโง่รึไง?”
หลี่เหรินฮุยแค่นเสียงเย็น “เป็นประโยชน์กับฉัน? เว้นแต่พระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกนั่นแหละ!”
“ถ้าท่านไม่เชื่อก็ตามใจ ดีเลยผมเองก็ไม่อยากเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาอะไรนั่นอยู่แล้ว”
ซูโม่ยักไหล่แบบไม่แยแส ไขว่ห้าง ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์
ตีรวนทำเป็นไม่สนใจ!
แต่หลี่เหรินฮุยไม่ตกหลุมพรางนี้เลยแม้แต่น้อย เลิกคิ้วพูดว่า “ต้มต่อไป ต้มได้อีกนะ”
ซูโม่ “……”
ไม่ติดกับดัก?
ไม่เป็นไร!
ก็รอกันไปเรื่อยๆ นั่นแหละ ยังไงคนที่ร้อนใจก็ไม่ใช่เขาสักหน่อย เขาค่อยๆ ลิ้มรสชาเหมาหนานชั้นดีอย่างสบายใจ พลางถอนหายใจเป็นระยะ “ชาดี เป็นชาที่ดีจริงๆ!”
เมื่อเห็นซูโม่ทำตัวสบายราวกับคุณชายใหญ่ หลี่เหรินฮุยก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา ขมวดคิ้วพูดว่า “จะพนันอะไร? พูดมาเลย!”
เอาเถอะ ฟังก็ไม่เสียหายอะไร
“ข้อพนันง่ายมากครับ”
ซูโม่แววตาเป็นประกาย ปลามันติดเบ็ดเสียที “ผมจะเข้าร่วมการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยนานาชาติครั้งนี้ ถ้าผมสามารถคว้าเหรียญทองได้มากกว่า 10 เหรียญ ท่านอธิการก็ต้องอนุญาตให้ผมกับเสี่ยวซีเรียนจบก่อนกำหนด”
“แน่นอน ถ้าผมทำไม่ได้ ผมก็จะตั้งใจเรียนให้จบ 4 ปี ไม่เอ่ยถึงเรื่องเรียนจบก่อนอีกเลย เป็นยังไงบ้างครับ?”
“10 เหรียญทอง?”
หลี่เหรินฮุยลุกพรวดขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว มองซูโม่ด้วยสายตาเหลือเชื่อ “เธอเสียสติไปแล้วเหรอ?!”