"ซินเชิ่ง"
สีหน้าของซูโม่เรียบเฉย เสียงพูดก็แผ่วเรียบ ราวกับกำลังเล่าเรื่องธรรมดาสามัญสั่งหนึ่ง
แต่ชื่อนี้ดังเข้าหูผู้เฒ่าเฉินเหมือนฟ้าผ่า ทำให้เขาตอนนั้นตาโตค้างทันที
รู้สึกถึงสายตาตั้งข้อสงสัยของผู้เฒ่าเฉิน ซูโม่ยักไหล่ ยิ้มแล้วอธิบาย "อย่ามองผมแบบนั้นสิเจ้าคุณ ผมไม่ได้พูดผิด คุณก็ไม่ได้ฟังผิด มันคือซินเซิ่งจริง ๆ หัวหน้ากรมใหญ่สำนักงานสวี่เจี้ยนนั่นแหละ"
"ปู๋!"
ซูโม่เตรียมตัวมาแล้ว พอพูดจบก็สะบัดตัวหลบไปข้าง ๆ ทันเวลา จึงรอดจากการโจมตีด้วยชาแก้วนี้ไปได้
"ตูม!"
ผู้เฒ่าเฉินกระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะเครื่องชาเสียงดัง ตาลูกโตเป็นก้อน ถามเสียงเข้ม "ใคร?"
ซูโม่เบ้ปาก "เจ้าคุณ ผมพูดไปแล้วสองรอบ ซินเชิ่ง หัวหน้าซิน มีแค่เขาคนเดียว ไงล่ะ ครั้งนี้ผมลงมือกันเกินขอบเขตหรือเปล่า?"
"......"
อกผู้เฒ่าเฉินขยับขึ้นลงแรง สีหน้าค่อย ๆ ดำคล้ำ สายตาที่มองซูโม่แทบจะกินเขาเป็นสองเบี้ยสองตัว
ซูโม่ขนลุกไม่ได้ ต้องถอยห่างออกมาสองก้าว เพื่อเว้นระยะกับผู้เฒ่าเฉิน แล้วบ่นพึมพำเบา ๆ "มองผมทำไมเนี่ย?"
"ผมก็รู้ว่าตัวเองหล่อ แต่คุณไม่ต้องถึงกับแบบนี้ก็ได้มั้ง?"
"......"
ผู้เฒ่าเฉินหน้าเคร่งเครียด เงียบไปเกือบ 10 วินาทีเต็ม ก่อนเงยหน้าขึ้นชี้ข้าง ๆ ตัวเอง "มา นั่งลง"
ซูโม่กลืนน้ำลายเฮือก ใจหวิว ๆ แล้วเสนอเสียงเบา "นั่งก็ได้ครับ แต่คุณห้ามตีผมนะ ตอนนี้เป็นสังคมนิติธรรม ตีคนผิดกฎหมายนะครับ!"