“ผมอยู่ที่เสียนเจี้ยนมาเกือบ 20 ปีแล้ว ก็อยากออกไปเห็นโลกภายนอกบ้าง”
ซินเซิ่งถอนสายตากลับมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ “ถ้าไม่ใช่เพราะอาจารย์ซูโชว์ฝีมือด้านคอมพิวเตอร์สุดโหดแบบเมื่อกี้ ผมจะไม่มีทางคิดจะเข้าร่วมทีมเทคโนโลยีของแกหรอก”
“ผมเป็นคนหยิ่ง เป็นคนเชื่อมั่นในตัวเองเกินไปด้วยซ้ำ ถ้าอยากให้ผมทำงานให้ อย่างแรกแกต้องมีความสามารถที่สมน้ำสมเนื้อ”
“แต่ตอนนี้งั้นเหรอ ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าอาจารย์ซูมีสิทธิ์นั้น ผม…ยินดีเดินตามแกไป!”
พอประโยคจบ ทุกคนตาค้างกันหมด
ไม่ว่าจะเหมย์กุ้ย มี่หล่าง หรือสมาชิกเสียนเจี้ยนทั้ง 10 คน ใบหน้าล้วนลอยความไม่เชื่อในสายตาขึ้นมา
เกิดอะไรขึ้น?
ฝันไป ใช่ แน่นอน ต้องฝันไปแน่!
ซินเซิ่งมันจะยอมเดินตามซูโม่ไปได้ยังไง?
เป็นไปไม่ได้!!!
และแล้ว ยกเว้นซูโม่กับซินเซิ่ง คนที่เหลือก็เข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด พร้อมใจลงมือทำร้ายตัวเอง บีบหน้า บีบมือ บีบขา…
“ฮืดดด——”
เสียงสูดลมเย็นดังขึ้นไม่ขาดสาย ภาพตรงหน้าดูแปลกตายิ่ง
ความตกใจในตาซูโม่แวบผ่านไป แล้วเขาก็ถามอย่างแปลกใจ “หัวหน้าซิน ทำไมถึงเปลี่ยนความคิดกะทันหันล่ะ ทำเอาผมตั้งตัวไม่ทันเลย!”
“อาจารย์ซูไม่ต้อนรับหรอ?”
ซินเซิ่งไม่อธิบายอะไร ยิ้มแล้วถามกลับ
“ต้อนรับแน่นอน”
ซูโม่ยื่นมือทั้งสองออกมา ยิ้มเจื่อน ๆ “หัวหน้าซิน ถ้าไม่ใช่เพราะอยากให้แกเข้าร่วมเหลือเกิน ผมไม่มีทางสุดชีวิตแบบนี้หรอก”