ไม่มีอะไรน่าประหลาดใจ และก็ไม่ควรจะมีอะไรน่าประหลาดใจ
การที่พันธมิตรอัจฉริยะท้าดวลซูโม่ ในสายตาของใครหลายคนถือเป็นการแข่งขันที่สูสีพอ ๆ กัน
ก็เพราะซูโม่ต้องสู้หนึ่งต่อห้า
แต่ไม่มีใครนึกถึงเลยว่า ตั้งแต่ต้นจนจบ ซูโม่ชนะด้วยการบดขยี้ล้วน ๆ
ไม่เผื่อโอกาสให้พันธมิตรอัจฉริยะแม้แต่น้อย แล้วแบบเมารู้ ๆ ตัวเองก็ชนะสี่ต่อเนื่อง เหลืออีกแค่รอบสุดท้าย
ในห้องถ่ายทอดสด
"เฮ้ย! วินาทีนี้ขอแค่พูดคำเดียว โคตรมันส์!"
"มันส์เกินมนุษย์! จากฟอร์มที่ซูโม่โชว์เมื่อกี้ ขอบอกเลยว่ามองทั้งโลกก็หาคนที่ทำแบบนี้ได้เป็นคนที่สองไม่ได้!"
"อยากรู้จังว่าสมองของซูโม่ทำมาจากอะไร เป็นโลหะผสมไทเทเนียมหรือเปล่า แกร่งปานนั้นเลยเหรอ!"
"เมื่อกี้ผมย้อนกลับไปดูใหม่โดยเฉพาะ จำเวลาของซูโม่มีแค่หนึ่งนาทียิ่งกว่าเสี้ยวเดียว โธ่แม่เจ้า!"
……
ณ วินาทีที่หวังเทาประกาศชัยชนะของซูโม่ คนทั้งโลกไม่รู้มีกี่ล้านคนที่สูดลมเย็นพร้อมกัน
สิ่งที่ซูโม่ทำเมื่อกี้ในสายตาของพวกเขา คือปาฏิหาริย์ล้วน ๆ ปาฏิหาริย์ที่คนอื่นเลียนแบบไม่ได้เด็ดขาด!
บนเวที
โนแบร์ตก้มหน้าลงต่ำ ใบหน้าหมดสิ้นสีสัน
แพ้แล้ว!
ทั้งห้าคนเดิมทีถือความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะเอาชนะซูโม่มา แต่ตอนนี้แพ้ไปแล้วถึงสี่ในห้า……
คิดถึงตรงนี้ ใจของโนแบร์ตอ่อนโยนเป็นอย่างยิ่ง แววตาที่มองซูโม่เพิ่มความเกรงขามขึ้นอีกส่วน
อัจฉริยะอันดับหนึ่งของโลก ไม่ใช่ชื่อที่มาลอย ๆ จริง ๆ!