“มั่นใจกี่ส่วน?”
ซูโม่แผ่มือออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย พูดเบา ๆ ว่า “จะปาดคำก่อนแข่งงั้นรึ?”
“ไม่ใช่”
บาร์โธโลมิวส่ายหัวช้า ๆ ใบหน้าจริงจังขึ้นมา “แค่อยากฟังความในใจของอาจารย์ซู เธอไม่ต้องกลัวว่าจะกระทบใจข้าหรอก”
ซูโม่ถามอีกครั้ง “ฟังจริงนะ?”
บาร์โธโลมิวพยักหน้าอย่างจริงจัง
เห็นดังนั้น ซูโม่ถอนใจอย่างช่วยไม่ได้ แล้วพูดตามตรง “ระดับหมากล้อมของเธอเก่งมาก ข้อนี้ข้ารับรู้ แต่ถ้าจะให้ชนะข้า โอกาสไม่ค่อยมีหรอก”
“โอกาสเท่าไหร่?”
บาร์โธโลมิวหรี่ตาลง
“เฮื้อม—”
ซูโม่ยกมือขวาขึ้น ทำท่าโอเค
การสนทนาของทั้งสองถูกหวังเทาซึ่งถือไมค์อยู่รับเสียงไว้ทั้งหมด ทั้งคนในสถานที่เกิดเหตุและชาวเน็ตที่ดูถ่ายทอดสดตั้งใจฟังกันเต็มที่ พอเห็นท่ามือของซูโม่แล้ว ความเร็วของคอมเมนต์ที่เลื่อนผ่านก็เร็วขึ้นชัดเจน
“สามส่วน? นั่นแปลว่าซูโม่มีโอกาสชนะถึงเจ็ดส่วนเลย!”
“เหี้ยม? คนชื่อบาร์โธโลมิวนี่เก่งขนาดนั้นเลยรึ? ตามที่ข้ารู้จักซูโม่ เขาควรจะมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าตัวเองชนะอยู่แล้ว!”
“ว้าว ข้าตื่นเต้นกับการดวลครั้งนี้ขึ้นทุกที แม้จะไม่เข้าใจหมากล้อม แต่ดูความครึกครื้นก็ได้!”
“เอาเข้าจริง รู้สึกว่าซูโม่พูดเชยไปหน่อย อย่างน้อยก็ต้องแปดส่วนสิ!”
……
“แค่สามส่วนงั้นรึ?”
บาร์โธโลมิวหรี่ตาแคบจนเป็นเส้น ยิ้มอย่างสุขุม “ข้านึกว่าแม้ไม่ถึงห้าส่วน ก็คงได้สี่ส่วน ไม่คิดว่าอาจารย์ซูจะมั่นใจกับกระดานนี้ขนาดนั้น ถ้างั้นก็ขอขึ้นฝีมือสักหน่อย…”