หลินไห่ โรงเรียนมัธยมหมายเลขสอง
วันนี้ทั้งโรงเรียนหยุดเรียน แต่ทุกห้องกลับเต็มไปด้วยนักเรียน สายตาจับจ้องไปที่ทีวีจอแอลซีดีบนผนังเป็นระยะ
ห้องสาม เสียงพูดคุยอึกทึกครึกโครมไปทั้งห้อง
"อีกชั่วโมงเดียวก็จะได้เห็นรุ่นพี่แล้ว ตื่นเต้นจังเลย!"
"ทำไมเวลามันเดินช้าจังวะ?"
"รุ่นพี่ซูโม่นี่สุดยอดจริง ๆ อายุสิบแปดปีก็จะสอบนักคณิตศาสตร์ระดับห้าแล้ว ต่อไปฉันต้องเป็นแบบนี้ให้ได้เลย"
"เอาจริงดิ?"
"ก็จริงสิ ไม่ได้ล้อเล่นนะ!"
"งั้นฉันแนะนำให้เธอเปลี่ยนความฝันดีกว่า รุ่นพี่ซูโม่กับพวกเราไม่ใช่คนโลกเดียวกันเลย อย่าเสียเวลาเปล่าเลย!"
หลิ่วอวี้ยืนอยู่หน้าแท่นบรรยาย มองนักเรียนหลายสิบคนด้านล่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ พลางพูดเสียงดังว่า "ทุกคนเงียบหน่อยนะ"
"อีกเดี๋ยวรุ่นพี่ซูโม่ของพวกเราก็จะเข้าสอบนักคณิตศาสตร์ระดับห้าแล้ว ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง เขาก็คือความภาคภูมิใจของโรงเรียนมัธยมหมายเลขสองของเรา พวกเราทุกคนต้องเอาเขาเป็นแบบอย่าง!"
"มีนักเรียนบางคนคิดว่าตัวเองเก่งแล้ว ปกติมาเรียนสาย กลับก่อน ดูรุ่นพี่ซูโม่พวกเธอสิ อายุยังน้อยแท้ ๆ แต่ประสบความสำเร็จขนาดนี้แล้ว พวกเธอมีอะไรให้ภูมิใจกัน?"
"อาจารย์ครับ ผมจำได้ว่ารุ่นพี่ซูโม่ก็ดูจะชอบมาสายกลับก่อนนะครับ?" นักเรียนคนหนึ่งพูดขึ้น
สิ้นคำพูดนั้น เสียงหัวเราะก็ดังลั่นห้องสาม หลิ่วอวี้ถลึงตาใส่นักเรียนคนนั้นอย่างหมั่นไส้ "ใช่ รุ่นพี่ซูโม่ของพวกเธอน่ะชอบมาสายกลับก่อนจริง ๆ แต่เขาเป็นซูโม่ พวกเธอจะไปเทียบกับเขาได้ยังไง?"
"เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่ความสำเร็จเล็ก ๆ น้อย ๆ ของซูโม่ที่อาจมองข้ามกัน ยกตัวอย่างนะ ที่หนึ่งสอบเกาเข่าคะแนนเต็ม!"