ในสถานที่จัดงานแถลงข่าว
หวังเทาอึ้งงงายไปหลายวินาที ก่อนที่ปลายมุมปากจะแห้งเหือดขึ้นมาอย่างไม่ชัดนัก
เขาฝืนความเกรงใจเดินหน้าต่อ “อาจารย์ซู รบกวนอธิบายความคิดเห็นของตัวเองแบบละเอียดหน่อยได้ไหมครับ”
“อธิบายแบบละเอียด? คณบดี ผมอธิบายละเอียดยังไงก็ยังไงอยู่แล้ว”
ซูโม่ส่ายหัวเบา ๆ ก่อนพูดต่อว่า “โพสต์ของเจฟฟรีย์ผมอ่านแล้ว มีแต่คำเดียวที่จะใช้กับมัน นั่นก็คือ ‘พูดเพ้อเจ้อไร้สาระ’”
“โดยเฉพาะใต้โพสต์นั้นนะ ยังมีนักคณิตศาสตร์ไร้หน้าไร้ตาออกมาสนับสนุนอีกเพียบ ไม่รู้ว่าพวกนั้นไม่มีสมอง หรือไม่มีดวงตากันแน่!”
ต่อคนของประเทศต้าหยาง เขาไม่มีความรู้สึกดี ๆ ให้แม้แต่นิดเดียว และไม่มีทางให้หน้ากันด้วย
ฉะนั้นในเชิงถ้อยคำ จึงไม่มีความสุภาพอยู่ในนั้นเลย
ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเซี่ยกั๋วกับประเทศต้าหยางย่ำแย่แค่ไหน เพียงแค่พวกนั้นออกมายั่วโมโหก่อนเอง ก็ทำให้คนขี้หงุดหงิดอย่างซูโม่ทนไม่ได้แล้ว
คิดว่าเขาเป็นตัวนุ่มให้นวดกันง่าย ๆ งั้นสินะ?
พวกไร้สมอง!!!
คำพูดชุดนี้ หนักหน่วงไม่เบาเลยทีเดียว
หนักจนหวังเทาไม่รู้จะต่อคำยังไงดี โชคดีที่ฝีมือวิชาชีพของเขาแน่นพอ
แค่มึนงงไปสองวินาที ก็ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดินหน้าถามคำถามต่อไป
“อาจารย์ซู ได้ยินมาว่าเนื้อหาการประเมินนักคณิตศาสตร์ระดับหก ส่วนใหญ่มาจากท่าน……”
“ใช่”
หวังเทายังถามไม่จบ ซูโม่ก็ให้คำตอบเสียแล้ว
“เนื้อหาการประเมินนักคณิตศาสตร์ระดับหก เป็นคนกำหนดเองแบบนี้จริง ๆ ตรงนี้ผมยอมรับ แต่ถ้าเอาเรื่องนี้ไปกล่าวหาว่าผมโกงการสอบ ก็คิดผิดคิดใหญ่แล้ว”