ช่องว่างทางเทคโนโลยีอวกาศไม่รู้จักจบสิ้นขนาดนี้ จะเอาอะไรไปสร้างสถานีอวกาศนานาชาติ
เอาก้อนหัวไปกระแทกให้แตกหรือไง?
เหล่าเน็ตติซึ่งกำลังดูการถ่ายทอดสดครั้งนี้อยู่นับไม่ถ้วน เมื่อได้ยินข่าวสุดสะเทือนประสาทแบบนี้ ต่างก็อ้าปากค้างติดหน้าจอ
"ฉันคงหูฝาดแน่ ๆ ไอ้ซูโม่มันพึ่งพูดว่าเซี่ยกั๋วจะสร้างสถานีอวกาศนานาชาติด้วยตัวเองใช่ไหม 555..."
"หูฝาด +1"
"หูฝาด +2"
...
"หูฝาด +10086"
............
ภายในห้องที่ตกแต่งหรูหรา ดังเสียงหัวเราะคิกคักแบบคลั่งไคล้
ฮิกกินสันถือช้อนไว้ในมือขวา ค่อย ๆ คนกาแฟตรงหน้า สีหน้าแสดงความเยาะเย้ยอย่างชัดเจน
อเล็กยืนอยู่ด้านซ้ายอย่างเคารพนบนับ มือทั้งสองพับไว้ข้างหลัง
เขามองภาพถ่ายทอดสดบนผนัง แล้วส่ายหน้าเบา ๆ พลางวิจารณ์ "คุณหนูท่าน ถ้าซูโม่ไม่ได้บ้า ก็ต้องเป็นเซี่ยกั๋วนั่นแหละที่บ้า"
"เรื่องที่เป็นไปไม่ได้แบบนี้ ยังกล้าประกาศให้ทั้งโลกฟังอีก ตั้งใจให้ทั้งโลกได้ดูเรื่องตลกกันหรือเปล่าเนี่ย"
ได้ยินดังนั้น ฮิกกินสันก็ขมวดคิ้วขึ้นทันที
เขาไม่รู้นึกถึงอะไรขึ้นมา ความเยาะเย้ยบนใบหน้าจางหายไปทีละน้อย เปลี่ยนเป็นความหนักอึ้งไร้ขอบเขตแทน
อเล็กติดตามฮิกกินสันมาหลายปี จับสังเกตการเปลี่ยนแปลงของสีหน้าได้ไวทันที จึงรีบเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "คุณหนูท่าน ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า"
"ผมพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า"
"ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น"
ฮิกกินสันวางช้อนลง ยกมือขวาขึ้นเบา ๆ ชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้าม "นั่งคุย"
"ครับ!"