ซูโม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วยื่นให้หลี่เจิ้งไห่ดูด้วยสีหน้าสิ้นหวัง "เห็นไหม สายมาแล้ว"
"..."
หลี่เจิ้งไห่ขำในใจ ก่อนจะเดินออกจากเต็นท์ไปเงียบๆ
รับสายแล้ว ซูโม่พูดตรงๆ ว่า "ท่านเฉิน ผมเตรียมตัวกลับแล้ว อย่าเร่งผมเลย"
เขาคิดไม่ตกจริงๆ ว่าทำไมเรื่องอะไรก็ต้องหาเขาด้วยนะ?
พวกผู้เชี่ยวชาญนั่นน่ะรับเงินเดือนไปกินเปล่ารึไง?
ให้เขาพักสักหน่อยไม่ได้หรือไง?
ท่านเฉินพิสูจน์ให้เห็นด้วยการลงมือว่า ไม่ได้!
กว่าจะได้ซูโม่แบบนี้มา ต้องฝึกฝนให้ดีๆ สิถึงจะถูก
"เครื่องบินจัดเตรียมไว้ให้แล้ว พรุ่งนี้ก่อนแปดโมง ฉันต้องเห็นแกที่นี่ให้ได้ ได้ยินไหม?"
ซูโม่ไม่พอใจนัก เอ่ยประท้วงว่า "ท่านเฉิน คราวนี้ทำไมต้องให้ผมไปร่วมเจรจาด้วยล่ะ? พวกท่านก็ทำได้ไม่ใช่หรือไง!"
"ไร้สาระ! ปากคอดีขนาดนี้ ไม่ใช้ให้คุ้มจะบ้าไหม!"
"..."
เอาล่ะ
สุดท้ายก็ต้องยอมจำนน—
-
เมื่อวานหลังจากที่ฮิกกินสันประกาศลาออก ต้าหยางและเซี่ยก็ติดต่อไปมาอย่างลับๆ
ตอนบ่ายสี่โมง เซี่ยได้ส่งเรือไปช่วยกู้เรือบรรทุกเครื่องบินทั้งหกลำของต้าหยาง ทำให้หลายประเทศเริ่มคาดเดากันไปต่างๆ นานา
ต้าหยางต้องยอมจ่ายค่าตอบแทนขนาดไหน เซี่ยถึงได้เลือกที่จะยื่นมือเข้าไปช่วย? รู้ๆ กันอยู่ว่าสองฝ่ายเป็นศัตรูกันนะ!
ต่อหน้าผลประโยชน์ของประเทศ ไม่มีคำว่าอ่อนโยนหรือเห็นอกเห็นใจกันหรอก
ต้าหยางต้องเสนอเงื่อนไขที่เซี่ยปฏิเสธไม่ได้แน่นอน อืม...