ซูโม่ไม่ได้อยู่ที่สถาบันวิทยาศาสตร์นาน เรียกเหยียนจิ่วซีแล้วออกจากสถาบันวิทยาศาสตร์ท่ามกลางสายตาอิจฉาของทุกคน
อิจฉาทำไม?
เพราะทุกคนเพิ่งได้รับคำสั่งจากท่านเฉินว่า นับจากนี้ไป พวกเขาห้ามออกจากสถาบันวิทยาศาสตร์แม้แต่ก้าวเดียว จะออกไปไหนได้ก็ต่อเมื่อยกเลิกคำสั่งห้ามแล้วเท่านั้น!
นึกว่ายุ่งมาขนาดนี้ กว่าจะได้ผลงานมหัศจรรย์แบบนี้มา ในที่สุดก็จะได้พักผ่อนสักที แต่คิดไม่ถึงเลยว่า สิ่งที่รออยู่กลับเป็นผลลัพธ์แบบนี้
คำเดียว—ซวย!
สองคำ—น่าสงสาร!
สามคำ—ไม่มีเหตุผล!
เอ้อ นี่มันห้าคำชัดๆ…
แต่สิ่งเดียวที่ทำให้คนในสถาบันวิทยาศาสตร์มีความสุขก็คือ เงินเดือนเดือนนี้เพิ่มเป็นสองเท่า ไม่ใช่แค่นั้น แม้แต่โบนัสประจำปีก็เพิ่มเป็นสองเท่าด้วย นี่มันเงินก้อนใหญ่มากเลยนะ!
ปลอบใจด้วยเงิน ทำให้ทุกคนค่อยๆ ยอมรับเรื่องนี้ไป
-
กลับมาถึงมหา'ลัยชิงหัว ซูโม่ไม่ได้ทำอะไรเลย ตรงกลับหอพัก
นอนชดเชย!
ช่วงนี้เขาตึงเกินไป ทำงานหนักต่อเนื่องนาน สภาพจิตใจทรุดโทรม สมองหนักๆ งงๆ แค่นอนลงบนเตียงได้สิบกว่าวินาทีก็เข้าสู่ห้วงนิทราแล้ว
หลับคราวนี้ หลับเป็นตาย
ตั้งแต่เก้าโมงเช้า หลับไปจนถึงเที่ยงของวันรุ่งขึ้น
ซูโม่เพิ่งค่อยๆ ตื่น ลืมตาก็อดครางออกมาไม่ได้ หลับคราวนี้ปวดเมื่อยไปทั้งตัว
ลุกไปอาบน้ำร้อน อาบไปกว่าครึ่งชั่วโมงกว่าจะขจัดกลิ่นตัวออกได้ เปลี่ยนชุดวอร์มแล้วออกจากหอพัก มุ่งหน้าไปโรงอาหารของมหาวิทยาลัย
ช่วงนี้ ซูโม่พบเรื่องดีใจอย่างหนึ่ง ในที่สุดเขาก็ไม่ใช่หัวโล้นอีกแล้ว!
ช่วงนี้ผมเขายาวขึ้นมาประมาณเซนติเมตรหนึ่ง ในที่สุดก็ไม่ต้องใส่หมวกออกนอกบ้านแล้ว ถึงทรงผมจะเด๋อๆ หน่อย แต่ก็ดีกว่า 'หัวโล้นแข็ง' เมื่อก่อนเยอะ