"เสี่ยวซี หมดเวลาแล้ว ต้องส่งข้อสอบแล้วนะ"
"หมดเวลาแล้วเหรอ?"
เหยียนจิ่วซีชะงักไปเล็กน้อย แล้วเงยหน้ามองซูโม่ ดวงตาเต็มไปด้วยความจนใจ น้ำเสียงแฝงความออดอ้อนเล็กน้อย "เสี่ยวโม่ ขอเวลาฉันอีกสองนาทีได้ไหม?"
"ได้สิ"
ซูโม่ยิ้มบางๆ พลางดูเวลา "แค่สองนาทีนะ ห้ามเลยเวลาเชียว"
"หืม?"
สีหน้าของเหยียนจิ่วซีแลดูขมขื่นขึ้นมาหน่อยๆ "งั้นก็ช่างเถอะ สองนาทีมันไม่พอใช้เลยจริงๆ"
"สาวน้อย เลิกคิดมากได้แล้ว"
ซูโม่เห็นท่าทางแบบนั้นก็อดขำไม่ได้ ปลอบใจว่า "นี่ก็แค่การทดสอบ ยิ่งสมจริงก็ยิ่งมีประโยชน์"
"แต่ว่า... ข้อสอบชุดนี้มันยากเกินไปแล้วนะ"
เหยียนจิ่วซีมองคำตอบในกระดาษทด ในใจไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด
ตอนเรียนมัธยมปลาย เธอก็นับว่าเป็นพวกบ้าทำข้อสอบ ข้อสอบแบบไหนบ้างที่ไม่เคยเห็น?
แต่ข้อสอบชุดนี้ของซูโม่ มันเปลี่ยนมุมมองที่เธอมีต่อข้อสอบคณิตศาสตร์ไปเลยสิ้นเชิง!
พิลึก?
ไม่ใช่!
พูดให้ถูกคือ ทรมาณ มันทรมานเกินไปแล้ว!
"ยากนี่แหละถูกแล้ว!"
ซูโม่หัวเราะหึๆ "ท่านรมต.จ้งก็บอกแล้วนะ ให้ฉันทุ่มสุดฝีมือยกระดับความยากให้ถึงขีดสุด ฉันก็ต้องใช้ความพยายามอย่างหนักกว่าจะคิดข้อสอบชุดนี้ออกมาได้ มันต้องยากเป็นธรรมดาอยู่แล้ว!"
เหยียนจิ่วซี: "..."
มิน่าล่ะ ถึงได้ยากขนาดนี้!
ในใจเธออดเดาไม่ได้ว่า ท่านรมต.จ้งนี่สมองมีปัญหาหรือเปล่า?
ให้นักคณิตศาสตร์ระดับห้าทุ่มสุดตัวยกระดับความยาก?
นี่ดูถูกนักคณิตศาสตร์ระดับห้า หรือชมเมืองตี้ตูเกินไปกันแน่?
นี่มันเล่นกันชัดๆ!
แต่ว่า ทุกอย่างมันถูกกำหนดแล้ว เธอได้แต่ขอให้ผู้สอบที่ตี้ตูปีนี้โชคดีละกัน