"พรวด——"
เหยียนจิ่วซีที่กำลังจิบน้ำอยู่ พอได้ยินคำพูดของซู่โม่ ก็อดใจไม่ไหว พ่นใส่ซู่โม่เต็มตัวเลยทีเดียว
ซูโม่: "……"
มันจำเป็นขนาดนั้นเลยเหรอ?
แค่เพิ่มความยากของข้อสอบคณิตศาสตร์เองนะ ต้องตกใจขนาดนี้เลยหรือ?
นี่มันเคราะห์ซ้ำกรรมซัดชัดๆ!
หน้าเล็กๆ ของเหยียนจิ่วซีแดงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ รีบลุกขึ้นหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดให้ซู่โม่ น้ำเสียงอ่อนหวานเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ซูโม่ ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"
"ขอโทษทำไม? ไม่เป็นไรน่า!"
ซู่โม่ปัดเสื้อผ้า ยกมือขึ้นลูบหัวเล็กๆ ของเหยียนจิ่วซี แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู
เหยียนจิ่วซีเช็ดตัวอย่างลุกลี้ลุกลนเสร็จแล้ว ก็จ้องมองซู่โม่ด้วยดวงตาทั้งคู่ ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ "ซูโม่ เมื่อกี้ที่เธอพูดน่ะ แน่ใจนะว่าไม่ได้ล้อฉันเล่น?"
"ข้อสอบคณิตศาสตร์เมื่อวานก็ยากโคตรแล้วนะ เธอยังจะเพิ่มความยากอีกเหรอ?"
"สาวน้อย เธอคิดว่าฉันจำเป็นต้องโกหกเธอด้วยเหรอ?"
ซู่โม่หยิบเก้าอี้มานั่งที่โต๊ะอีกครั้ง ก้มหน้ามองแบบฝึกหัดบนกระดาษทดตรงหน้า พลางคิดโจทย์ข้อสุดท้ายไปด้วย อธิบายพลางว่า "จริงๆ แล้ว ฉันก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องเพิ่มแล้ว แต่ท่านรัฐมนตรีจ้งต้องการแบบนี้ คนออกข้อสอบอย่างฉันก็ปฏิเสธไม่ได้นี่นา"
เหยียนจิ่วซี: "……"
นี่มันจะเอายังไงกันแน่?
เพิ่มอีก…
มองดูท่าทางก้มหน้าก้มตาคิดอย่างจริงจังของซู่โม่ เธอก็อดรู้สึกโชคดีขึ้นมาไม่ได้ โชคดีจริงๆ โชคดี——
โชคดีที่ตอนเธอสอบเกาเข่า ไม่ได้เจอคนออกข้อสอบปีศาจอย่างซู่โม่ ไม่งั้นคะแนนคณิตศาสตร์เกาเข่าของเธอ อย่าว่าแต่ 142 คะแนนแล้ว เกรงว่าขนาด 42 คะแนนยังเป็นความฝันเลย
"เสี่ยวโม่ เธอ… พอจะช่วยผ่อนปรนหน่อยได้มั้ย?"
สุดท้าย เหยียนจิ่วซีก็เสนอแนะเสียงเบา นี่เป็นสิ่งเดียวที่เธอทำได้เพื่อผู้สอบที่ตี้ตูแล้ว
"เกรงว่าจะไม่ได้"
ซู่โม่เงยหน้ามองเหยียนจิ่วซีแวบหนึ่ง ส่ายหน้าช้าๆ "เสี่ยวซี ฉันเป็นคนออกข้อสอบ ต้องรับผิดชอบหน้าที่นี้ให้ดี และก็เหลือเวลาไม่มากแล้ว ฉันต้องเพิ่มความยากให้มากที่สุด เผื่อท่านรัฐมนตรีจ้งยังไม่พอใจ จะได้ไม่มีเวลาให้ฉันออกข้อสอบใหม่ ดังนั้นต้องจัดการทีเดียวให้เสร็จ!"