“ตกลงด้วยความยินดีเป็นเอกฉันท์!”
ซูโม่โบกมือเบาๆ ใส่เหยาอวี่หาน พลางเอ่ยเรียบๆ ว่า “น้องสาว เชิญกลับ ไม่ต้องส่งนะ”
เหยาอวี่หาน: “……”
ยินดี?
ตรงไหนที่ยินดี?
ก็เห็นชัดๆ ว่ามันคือสัญญาเผด็จการ ไม่เปิดช่องให้เธอได้เถียงสักนิด นี่มัน…สมกับเป็นซูโม่สุดๆ!
เหยาอวี่หานมองซูโม่อย่างลึกซึ้ง ก่อนจะทอดสายตาไปจับที่เหยียนจิ่วซีข้างๆ เขา “รุ่นพี่ ไม่ห้ามหน่อยเหรอ?”
พูดตามตรง เหยาอวี่หานไม่ใช่คนไม่รู้จักเหยียนจิ่วซี เหยียนจิ่วซีเคยเป็นคุณหนูเหยียนที่ใครๆ ยอมรับของโรงเรียนมัธยมหมายเลขสอง แม้เธอจะไม่ชอบฉายานี้สักเท่าไหร่ แต่ยังไงซะเธอก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ในฐานะผู้หญิงย่อมไม่ยอมรับหรอกว่าตัวเองด้อยกว่าใคร ทว่าเธอก็ต้องยอมรับความงามของเหยียนจิ่วซี งามล้ำเลิศเหนือสามัญ งดงามเกินกว่าจะหาคำใดมาบรรยาย!
“ว่านอนสอนง่ายหน่อยนะ ฟังรุ่นพี่ของเธอบ้าง ปีนี้เจอกันที่มหา'ลัยชิงหัวนะจ๊ะ” เหยียนจิ่วซีกระพริบตาปริบๆ ใบหน้างามระบายรอยยิ้มบางๆ
เหยาอวี่หาน: “……”
เอาล่ะ
อาหารหมาคราวนี้เสิร์ฟได้ไม่ทันตั้งตัวจริงๆ…
กวนไม่ได้ ก็หนีซะก็สิ้นเรื่อง!
ไม่พูดพร่ำทำเพลง เหยาอวี่หานหมุนตัวเดินจากทันที เมื่อถึงประตูห้องทำงาน ซูโม่ก็ส่งเสียงเตือนว่า “น้องสาว อย่าลืมข้อตกลงของเราล่ะ! แล้วก็ ปิดประตูด้วย”
ร่างของเหยาอวี่หานชะงักกึก เธอไม่ได้พูดอะไร ขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้จะเต็มใจน้อยเต็มที แต่ก็ปิดประตูให้ระหว่างทาง
“ไม่นึกว่าจะมีคนคุมเจ้าหล่อนได้ นับเป็นปาฏิหาริย์จริงๆ!” หลี่ต้าไห่อ้าปากค้าง นานทีเดียวกว่าจะงึมงำออกมาได้หนึ่งประโยค พวกลูกศิษย์ตัวเองเป็นยังไง เขาผู้เป็นครูประจำชั้นย่อมรู้ดีกว่าใคร