แค่เสียงคำพูดจบลง
ซูโม่ก็รู้สึกได้ถึงพลังงานปริศนาแผ่เข้ามาในร่างจากรอบด้าน พลังงานเหล่านั้นไหลผ่านเส้นลมปราณของเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรวมตัวกันที่แผลบนบ่าซ้ายที่เป็นแผลเป็นแล้ว
เพียงไม่กี่วินาที บริเวณแผลก็เกิดอาการคันขึ้น
เมื่อเวลาผ่านไป อาการคันก็รุนแรงยิ่งขึ้น
ประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่า ๆ ความคันรุนแรงทำให้ซูโม่รู้สึกทรมานเหมือนถูกรื้อค้นทั้งร้อยปีศาจ อยากจะควักแกล้มแผลนั้นให้หายคันซะเต็มที่
แต่เหตุผลบอกซูโม่ว่า ทำอย่างนั้นไม่ได้
เปิดสกิลสุดนิ่ง!
สุดท้าย ซูโม่ทนคันจนขาดใจไม่ไหว จึงระดมพลังเปิดสกิลสุดนิ่งทันที
ชั่วขณะนั้น ดวงตาของเขากลายเป็นสีฟ้าอ่อน สมองที่คลั่งไคล้วุ่นวายก็สงบลงทันที
แต่ซูโม่ก็รู้ดีว่า นี่ไม่ใช่ทางรอดระยะยาว
การซ่อมแขนซ้ายใช้เวลาราวหกวัน แต่สกิลสุดนิ่งคงอยู่ได้แค่หนึ่งวัน พอหมดเวลาแล้วจะทำยังไง?
ซูโม่จึงจมอยู่ในความคิดอันฝืดเคือง...
ในห้องรับของวิลล่า
“เสี่ยวซี แล้วเด็กเสี่ยวโม่มันจะทำอะไรกันแน่?”
แม่ของซูกุมแขนลูกสะใภ้แน่นไม่ยอมปล่อย แววตาเต็มไปด้วยคำถาม
ตั้งใจจะไปแวะดูลูกชายตอนเที่ยง แต่กลับถูกหยานจิ่วซีขวางไว้ บอกว่าศูนย์ช่วยเหลือปิดชั่วคราว
เหตุผลคืออะไร หยานจิ่วซีก็ไม่ยอมบอก ทำให้แม่ของซูเริ่มคิดไปเองสารพัดในใจ
แม่ของหยานและหนิงไห่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็เช่นกัน สายตาจ้องลูกสาวไม่วางตา อยากรู้คำตอบจากปากของเธอ
ผ่านการพักผ่อนมาหลายวัน แม่ของซูกับแม่ของหยานกลับมามีสีหน้าเหมือนเดิมแล้ว แต่เส้นผมขาวโพลนของหนิงไห่ยังคงอยู่ พร้อมกับรอยเหี่ยวย่นเต็มใบหน้า