เยียนจิ่วซีเดินกลับเข้าห้อง เธอนั่งลงที่ข้างเตียง ย้อนคิดถึงสีหน้าของหลู่หว่างโยวเมื่อครู่ แล้วก็ถอนใจอย่างช่วยไม่ได้
เธอมองออกอยู่แล้วว่าลึก ๆ ในใจ หว่างโยวยังคงห่วงใยซูโม่อยู่ แต่ความรักนี่มันแบ่งปันกันไม่ได้จริง ๆ
เยียนจิ่วซีเก็บความคิดต่าง ๆ ลง เดินขึ้นไปเปิดหน้าต่าง สายลมที่พัดเข้ามาทำให้ใจของเธอสงบลงทีละน้อย แล้วภาพซูโม่ก็ผุดขึ้นในใจอีกครั้ง เธอบ่นพึมพำกับตัวเองว่า "เสี่ยวโม่ เราจะได้มีโลกแค่สองคนกันเมื่อไรนะ?"
พูดจบ มุมปากของเธอก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขื่น ๆ
เรื่องอารยธรรมต่างดาวมาเกี่ยวข้องอยู่แบบนี้ ความฝันนั้นมันฟังดูไม่สมจริงขึ้นมาทันที
แต่เยียนจิ่วซีไม่ใช่คนชอบคิดมากจนเป็นทุกข์ ไม่ช้าเธอก็เข้าใจทุกอย่างได้เอง
ในฐานะภรรยาของซูโม่ เธอก็ต้องยอมรับความจริงข้อนี้
หลังอาหารกลางวัน
ทุกคนนั่งคุยกันเล่นอยู่บนโซฟา หลู่หว่างโยวกอดเอกสารแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ที่หนาตั้งเป็นเนินสูงกว่าศอกเดินเข้ามาจากด้านนอก ดูน่าตกใจยิ่งนัก
"นี่ ของมาแล้ว"
หลู่หว่างโยววางเอกสารลงบนโต๊ะ กระพริบตาให้เยียนจิ่วซี แล้วยิ้มพูดว่า "เหยียนจิ่วซี นี่คือแบบจำลองที่แกนกลางที่สุดตัวหนึ่ง ฝั่งคณะคณิตศาสตร์ไม่มีใครแก้ได้เลย ที่มือฉันยังมีแบบจำลองสำคัญอีกตัวที่ต้องรีบจัดการ งั้นก็ต้องรบกวนเธอแล้วล่ะ"
เยียนจิ่วซีเอามือทับหน้าผาก พูดอย่างอ่อนแรงว่า "พี่หว่างโยว คิดว่าส่งไฟล์มาให้ฉันจะดีกว่านะ"