"สิบนาที จบการแข่งขัน!"
เจิ้งฉางตง: "..."
สิบนาที?
จบการแข่งขัน?
นี่เรียกว่าเป้าหมายเล็ก ๆ เหรอ?
ล้อเล่นหรือเปล่า!
ช่วงไม่กี่ปีมานี้ ระดับเทเบิลเทนนิสของประเทศซากุระพัฒนาเร็วมาก มีให้เห็นบ่อย ๆ ที่นักกีฬาเซี่ยกั๋วแพ้ให้กับนักกีฬาประเทศซากุระ เห็นได้ชัดเลย
แถมเดี๋ยวจะแข่งนัดชิงชนะเลิศด้วยนะ
สิบนาที?
นี่มันโอเวอร์เกินไปหน่อย!
"อะแฮ่ม—"
เจิ้งฉางตงหัวเราะแห้ง ๆ มองซูโม่ที่ทำหน้าตายจริงจัง ในใจมีอัลปาก้านับหมื่นตัววิ่งผ่านไปมา อ้าปากจะพูด: "อาจารย์ซู นี่...นี่มันโหดไปหน่อยหรือเปล่าครับ?"
"แค่สิบนาที มองยังไงก็เป็นไปไม่ได้เลยนะ!"
"ใครบอกว่าเป็นไปไม่ได้?"
ซูโม่ชำเลืองมองเจิ้งฉางตงแวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างมั่นใจ: "ตั้งใจเล่นให้ดี ที่เหลือยกให้ฉัน เป้าหมายของฉันมีแค่หนึ่งเดียว นั่นคือเหรียญทอง!"
พอได้ยินคำว่าเหรียญทอง ตาเจิ้งฉางตงเป็นประกายขึ้นมาทันที
อย่างที่เขาว่า ทหารที่ไม่อยากเป็นนายพลไม่ใช่ทหารที่ดี
ตราบใดที่เป็นนักกีฬา ก็ต้องหมกมุ่นกับเหรียญทอง นี่คือสิ่งที่พวกเขาไขว่คว้ามาตลอด!
ทันใดนั้น เจิ้งฉางตงก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ ถามว่า: "อาจารย์ซู ดูเหมือนคุณจะได้เหรียญทองมาแล้วเจ็ดเหรียญนะ? ถ้าชนะเทเบิลเทนนิสชายคู่อีก ก็จะได้เหรียญทองที่แปดในกีฬามหาวิทยาลัยโลกครั้งนี้แล้ว เฮ้ย นี่เท่าสถิติโลกเลยนะ!"
"ไม่...ไม่ใช่ คุณยังมีแข่งเทเบิลเทนนิสคู่ผสมอีก ฝีมือระดับเทพของคุณนี่ได้เหรียญทองมาง่าย ๆ เลย หมายความว่า กีฬามหาวิทยาลัยโลกครั้งนี้คุณจะได้เก้าเหรียญทอง?"