“แฮ่มๆ —”
ปากของหวังเทากระตุกเมื่อได้รู้สึกตัว แต่ด้วยความที่ยังต้องอยู่ต่อหน้ากล้อง เขาจึงไม่มีทางเลือก ได้แต่ยิ้มแฉ่งอีกครั้งแล้วถามต่อ “อาจารย์ซู นอกจากนี้ ยังมีอะไรอีกไหมครับ?”
“ก็ไม่มีแล้วนะ”
ซูโม่แผ่มือออกมาทั้งสองข้าง สีหน้าดูไร้เดียงสาเสียจริง
เขาให้ความร่วมมือกันขนาดนี้แล้ว จะให้มีอะไรอีกล่ะ!
หวังเทา: “….”
ในห้องถ่ายทอดสด ผู้ชมหัวเราะกันล้มฟลุกไปหมดแล้ว
“เอาไม่อยู่แล้ว ขำจนตาย!”
“ดูหน้าคุณหวังซิ มันเขียนคำว่าเหลือเชื่อเอาไว้เต็มหน้า น่าสงสารชะมัด!”
“ดาวรุ่งพร้อมกันของวงการสัมภาษณ์ ไม่ธรรมดาจริง ๆ!”
“น่ารักมาก ว้าว รักซูโม่จับใจจริง ๆ!”
……
จบแล้ว หวังเทาก็ไม่เอาตัวเองไปลำบากอีก จบการสัมภาษณ์หลังการแข่งขันอย่างรวดเร็ว
ข่าวรายงานที่เกี่ยวข้องบินติดปีกไปแล้ว ยึดครองเว็บไซต์ใหญ่ ๆ และหนังสือพิมพ์มากมาย ทั้งหมดล้วนยกย่องชื่นชม และทึ่งกลั้วเสียงในตัวซูโม่ ระดับการประเมินสูงเสียจนซูโม่เองยังอายแทนตัวเอง
หลังจบการแข่งขัน ซูโม่ได้ชวนจางเกอกับซูเชี่ยนมาเยี่ยมบ้าน แต่ทั้งสองปฏิเสธไป ทั้งคู่ไม่อยากรบกวนโลกสองใบของซูโม่กับเหยียนจิ่วซี จึงคุยกันสั้น ๆ ไม่กี่คำ ก็มุ่งหน้าตรงไปยังสนามบิน กลับสู่ตี้ตู
ห้องนั่งเล่น
ซูโม่นอนแผ่หมอบอยู่บนโซฟา ถือโทรศัพท์อ่านข่าวอยู่ซักพัก ก็รู้สึกเหมือนจมูกได้กลิ่นแต่ไม่ได้กิน ช่างมันน่าเบื่อเหลือเกิน
เหยียนจิ่วซีถือถาดผลไม้เดินมาหา มองจ้องซูโม่อย่างยิ้มแย้ม แล้วถามเบา ๆ ว่า “เสี่ยวโม่ รู้สึกว่าเธอชนะแล้วไม่ค่อยมีความสุขยังไงนะ พอเล่าให้ฟังได้ไหม?”