ในห้องออฟฟิศ
ประธานเฉินวางหูโทรศัพท์ลงอย่างเงียบ ๆ แล้วเป็นฝ่ายจบการสนทนาเอง
ขณะเดียวกัน บนโซฟายังมีชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ เขาดูอายุราว 60 ต้น ๆ แต่ดวงตาเปี่ยมประกายวิบวับ
ผู้ชายคนนี้คือหัวหน้าโครงการวิจัยจรวดบรรทุกส่วนขับ เซียงหงป๋อ สมาชิกระดับสี่แห่งสถาบันวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
เมื่อประธานเฉินวางหูโทรศัพท์แล้ว เซียงหงป๋อรีบถามทันที "ประธานเฉินครับ อาจารย์ซูท่านว่ายังไง?"
มองดวงตาเปี่ยมความหวังของเซียงหงป๋อ ท่านเฉินยิ้มขื่น ๆ พูดด้วยความอ่อนใจ "ท่านเซียง ครั้งนี้คงไม่ได้ ซูโม่มีเรื่องของตัวเองต้องทำ ตอนนี้คงหยิบมือมาช่วยไม่ไหว จรวดบรรทุกยังไงก็ต้องพึ่งคุณกับทีมงานของคุณแก้ปัญหากันต่อไป"
เมื่อได้ฟัง เซียงหงป๋อผิดหวังอย่างมาก ถามด้วยความงง "ประธานเฉินครับ อาจารย์ซูไม่ใช่กำลังพักอยู่ที่บ้านหรอ? ตามเหตุผลแล้ว น่าจะไม่มีเรื่องอะไรสิครับ!"
มุมปากของประธานเฉินขยับ อธิบายด้วยความอ่อนใจ "บอกตรง ๆ นะ ซูโม่กำลังยุ่งกับการเตรียมมีลูกอยู่ ช่วงเวลาแบบนี้ จะให้ฉันเรียกเขามาที่ตี้ตู้ยังไงไหว?"
เมื่อได้ยินคำนี้ ปากของเซียงหงป๋ออ้าค้าง
ใช้เวลาถึงสิบกว่าวินาทีกว่าจะย่อยข้อมูลนี้ได้ เขาลุกขึ้นพยักหน้าให้ประธานเฉิน "ถ้างั้น ผมกลับไปพยายามต่อก็ได้ แต่โอกาสสำเร็จคงเป็นไปได้ยากมาก"
ประธานเฉินโบกมือ "ไม่เป็นไร ทำเท่าที่ทำได้ จนถึงวันนี้ที่เซี่ยกั๋วเราพัฒนามาได้ไกลขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะประสบการณ์ที่สะสมมาจากความล้มเหลวรอบแล้วรอบเล่าหรอ? อย่ากลัวความล้มเหลว จงกล้าเผชิญกับมัน!"