ชายชราหันศีรษะมองไปยังแผ่นฟ้าด้านขวา “ถ้าทุกอย่างล้วนถูกกำหนดไว้ในชะตาแล้ว ก็ขอให้ฉันช่วยเจ้าหนูคนนี้สักมือแล้วกัน”
พูดจบ วัตถุรูปร่างคล้ายกระจกใสก้อนหนึ่งปรากฏใต้เท้าชายชรา ลอยพาเขาลอยขึ้นไปกลางอากาศ
พร้อมกันนั้น หอคอยศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งอยู่ในกาเม่ยเล่อก็พุ่งทะยานขึ้นฟ้า บินตรงดิ่งสู่อวกาศ
ความผันผวนสุดสยองนี้ทำให้อาจารย์และนักเรียนของกาเม่ยเล่อทั้งหมดตัวแข็งค้าง
หอคอยศักดิ์สิทธิ์กลายเป็นปีศาจแล้วเหรอ?
แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้คิดอะไรมากกว่านี้ เวลาไม่ถึงสิบวินาที พวกเขาก็เห็นหอคอยศักดิ์สิทธิ์ปรากฏในอวกาศผ่านจอภาพ!
ชายชราก้าวผ่านความว่างเปล่ามา ปรากฏตัวตรงหน้าซูโม่ เร็วราวกับปีศาจ
การหยุดพื้นที่ที่เลี่ยหยางใช้ไว้ ไม่ส่งผลใด ๆ ต่อชายชราเลยแม้แต่น้อย
ซูโม่จ้องชายชราตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ช่วงเวลานี้ เขาได้สิทธิ์ควบคุมร่างกายกลับคืนมาอีกครั้ง และหวีดพูดติดอ่างอย่างหาได้ยาก “คุ…คุณเป็นใค?”
ในอวกาศไม่มีอากาศ และอุณหภูมิต่ำยิ่งกว่า ต่ำถึงลบ 273.15 องศาเซลเซียส ถ้าไม่มีอุปกรณ์ป้องกัน มนุษย์จะตายในทันที อยู่รอดไม่ได้หรอก
แต่ชายชราตรงหน้าชัดเจนว่าเป็นมนุษย์ กลับอยู่ในอวกาศเพียงลำพังโดยไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว
ไม่ต้องพูดถึงว่าคนนี้ขึ้นไปถึงอวกาศได้ยังไง แค่การอยู่ในอวกาศได้โดยไม่มีอุปกรณ์ป้องกันใด ๆ ก็ทำให้ซูโม่เข้าใจไม่ได้แล้ว
ดวงตาชายชราแฝงความชื่นชม เอ่ยเสียงเรื่อย ๆ “คนที่มาช่วยเจ้าไง”
เพียงสี่คำสั้น ๆ ทำเอาซูโม่อึ้งงง กำลังจะถามต่อ ก็เห็นชายชราโบกมือ “ร่างแก่กระดูกของฉันล่มสลายมาจนถึงทุกวันนี้แล้ว ขอให้ฉันได้ทำประโยชน์ให้ดาวดวงนี้อีกสักครั้งก่อนตายเถอะ”