ในความทรงจำชุดที่ไหลบ่าเข้ามาในสมองของซูโม่เมื่อครู่ ไม่ปรากฏชื่อของชายชราผู้นั้น
มีเพียงแต่รู้ว่าชายชราเป็นสิ่งมีชีวิตจากยุคอารยธรรมก่อนหน้า และหอศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกเขาซ่อมแซมขึ้นมาอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้ชีวิตพำนักฟื้นฟูกายอยู่บนเกาะชุ่ยฮานแห่งหนึ่งในประเทศต้าหยางมาโดยตลอด
"เฮ้อ!"
เสียงถอนใจดังขึ้นจากกลางความว่างเปล่า
เมื่อชายชราจากไป ม่านกักขังบนท้องฟ้าจากระดับดาวก็ค่อย ๆ คลายออก
แต่ซูโม่จะไม่มีทางปล่อยโอกาสให้อีกฝ่ายได้แน่นอน ยังไม่ทันที่พลังกักขังจะหายไปจนหมด เขาก็ชี้ปืนใหญ่ฉบับคิวต์เข้าหายานรบระดับ S ของอารยธรรมชิงเหยียน
"ทุกอย่างควรจะจบกันเสียที!"
"เจี๊ยะ..."
คลื่นพลังไร้รูปลำหนึ่งพุ่งเข้าใส่ยานของอารยธรรมชิงเหยียนราวกับคลื่นทะเล ซัดลงบนตัวยานโดยไร้แม้แต่เสียง
แล้วก็หายไป ทุกอย่างหายไปหมด
เหมือนถูกพลังแห่งระเบียบลบจากมิตินี้ไปโดยสิ้นเชิง เงียบสนิทราวกับน้ำไหลตามร่อง
วินาทีที่ยานรบระดับ S ของอารยธรรมชิงเหยียนหายลับไปจากอวกาศ เสียงเปรี้ยงปร้างดีใจก็ดังกระหึ่มจากมนุษย์นับไม่ถ้วนบนพื้นโลก หลายคนถึงกับน้ำตาไหลพราก
ภัยพิบัติครั้งนี้จบสิ้นลงในที่สุด!
ซูโม่มองดูเกราะพลังงานบนตัวที่จางลงเรื่อย ๆ แล้วก็รู้สึกงงงวยขึ้นมาทันที
ตอนนี้ชุดเกราะแตกกระจุยจนร่อนลงไม่ได้แล้ว
พอเกราะพลังงานหมดลง เขาจะอยู่รอดในอวกาศไม่ได้แน่
คิดถึงจุดนี้ ซูโม่ก็เริ่มอกตีไอ้เสีย
สงครามจบไปแล้ว ถ้าจู่ ๆ ตายแบบนี้ มันก็ฮาเกินไปนะเว้ย!