“อาจารย์ซู ช่วยปล่อยทางสักหน่อยสำหรับพวกคนธรรมดาอย่างพวกเราได้ไหม?”
ซูโม่เป็นคนธรรมดา?
แล้วพวกเขายังนับเป็นคนอยู่ไหมล่ะ?
การโชว์ความถ่อมตัวแบบนี้ กัลวินขอให้เต็มสิบคะแนนไปเลย!
ซูโม่ยิ้มและไม่พูดอะไรอีก
เรื่องแบบนี้ ยิ่งพยายามอธิบายก็ยิ่งไม่มีวันอธิบายให้รู้เรื่อง
ที่สำคัญยังจะทำให้คนอื่นคิดว่าเขากำลังอวดฉลาด ความจริงแล้ว ในสายตาของท่านเฉินและกัลวิน ซูโม่ก็กำลังอวดฉลาดอยู่จริง ๆ
ท่านเฉินโบกมือแล้วบอกว่า “คราวนี้ที่ที่ปรึกษากัลวินเดินทางมาเซี่ยกั๋ว เป้าหมายหลักก็เพื่อตรวจสอบความคืบหน้าอย่างละเอียดของเทคโนโลยีสถานีอวกาศระหว่างประเทศ ซูโม่ หน้าที่เจ้าคือพาที่ปรึกษากัลวินไปชมการนำเสนอ”
“โอเค!”
ซูโม่รับปากอย่างเต็มปาก สองมือถูไถกันแล้วกระพริบตาให้ท่านเฉิน “ว่าแต่…ข้าวเช้าของผมล่ะครับ?”
ท่านเฉิน “……”
ถึงขนาดนี้แล้ว ไอ้เด็กคนนี้ยังคิดถึงข้าวเช้าอยู่อีกเรอะ?
เอิ่ม……
ทำงานให้เสร็จก่อนไม่ได้เรอะ!
“ผมให้คนไปซื้อแล้ว เจ้าเริ่มแนะนำให้ที่ปรึกษากัลวินฟังไปก่อน สักครู่คนซื้อข้าวเช้าก็จะกลับมา”
ได้ยินดังนั้น ซูโม่หัวเราะคิกคัก แซวว่า “ท่านเฉินครับ คนเซี่ยกั๋วไม่หลอกกันเอง ท่านแน่ใจนะว่าให้คนไปซื้อแล้วจริง ๆ?”
“เจ้านี่น่ะ……”
ท่านเฉินหน้าดำคล้ำ แต่เพราะกัลวินยังอยู่ จำต้องฝืนข่มความโกรธในใจไว้ สีหน้าผ่านความอายเข้าไปจับ แล้วพูดอย่างไม่พอใจ “งั้นผมให้คนไปซื้อตอนนี้เลย ได้แล้วใช่ไหม?”