"ไม่มีอะไร แค่หมุนๆ ดูรอบๆ"
สำหรับอาการปากไม่ตรงกับใจของซูโม่ อลิซที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะยกมือปิดปากหัวเราะ "อาจารย์ซู เหมือนคุณจะยืนอยู่ตรงนี้มาเจ็ดแปดนาทีแล้วนะคะ ฉันไม่เห็นคุณขยับไปไหนเลยสักนิด?"
"ฟืด——"
ได้ยินดังนั้น ดวงตาของเหยียนจิ่วซีก็โค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ดั่งดวงดาวระยิบระยับในค่ำคืน เปล่งประกายแสงดาวระยิบระยับ
ซูโม่ถลึงตาใส่อลิซอย่างหมดคำพูด เอ่ยถามว่า "เสี่ยวซี ทำข้อสอบเสร็จหรือยัง?"
"อืม"
เหยียนจิ่วซีผงกหัวอย่างว่านอนสอนง่าย ข้อสอบรอบสองนั้นง่ายมากสำหรับเธอ กำหนดเวลาหนึ่งชั่วโมง เธอใช้แค่ไม่ถึงสิบนาที แล้วยังตรวจทานอีกสองรอบ
"เอาข้อสอบไปให้กรรมการอีกสองท่านเถอะ"
ซูโม่หยิบข้อสอบยื่นให้อลิซ ส่วนตัวเองกลับนั่งลงข้างๆ เหยียนจิ่วซี เห็นชัดๆ ว่าไม่ได้ตั้งใจจะไปไหน
"ค่ะ อาจารย์ซู"
อลิซรับข้อสอบอย่างนอบน้อม มองเด็กสาวผู้พลิกคว่ำเมืองเบื้องหน้า ในแววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา
การมีหวานใจเป็นอาจารย์ซูนี่มันโชคดีที่สุดเลย!
เหยียนจิ่วซีสวยจริงๆ สวยมากๆ ข้อนี้กระทั่งอลิซยังยอมรับ
แต่ว่าสาวงามในโลกนี้มีมากมาย แต่...หนุ่มน้อยขุมทรัพย์แบบซูโม่มีแค่คนเดียว!
รับรู้ถึงสายตาของอลิซ เหยียนจิ่วซีก็ยิ้มบางๆ พยักหน้าอย่างสุภาพ
รอยยิ้มนี้ ทำเอาอลิซเหม่อเลยเชียว
สวยเหลือเกิน!
ชะงักไปชั่วขณะ อลิซก็ส่ายหัวเบาๆ หยิบข้อสอบเดินกลับไปทางโต๊ะกรรมการ