"ไอ้หนู นี่แกตั้งใจแกล้งข้าใช่ไหม?"
น้ำเสียงของประมุขเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย เขามองออกแล้วว่าไอ้หนูนี่ตั้งใจแกล้งแหย่เขาอยู่
ในเซี่ยกั๋ว คงมีแค่ซูโม่คนเดียวที่กล้าล้อเล่นกับเขาแบบนี้
ซูโม่หัวเราะเบา ๆ เก็บอาการขี้เล่นลง ลูบหน้าอกตัวเองแล้วพูดอย่างจริงจัง "สายตาทอดไปถึงไหนล้วนเป็นแผ่นดินเซี่ย วิญญาณของชนชาติคือความศรัทธา!"
"เลือดเนื้อเซี่ยกั๋ว วิญญาณเซี่ยกั๋ว!"
"พูดได้ดี!"
เสียงหัวเราะของประมุขเปี่ยมไปด้วยความปลื้มปีติ "เอาเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว ไม่รบกวนเวลาแกอยู่กับหนูน้อยเหยียนแล้ว งานแต่งงานวันนั้นข้าจะให้ของขวัญเซอร์ไพรส์แกเอง"
พูดจบก็วางสายไปทันที
ซูโม่เก็บโทรศัพท์ ใบหน้าเผยแววคาดหวังเล็กน้อย
เซอร์ไพรส์?
เซอร์ไพรส์อีกแล้ว???
จางเกอก็บอกว่าจะให้เซอร์ไพรส์เขา ประมุขก็พูดแบบนั้นอีก เซอร์ไพรส์เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?
-
กลางวันหลังอาหาร สองคุณนายผู้เป็นมารดาพาสี่สาวออกไปข้างนอกกัน
ส่วนภารกิจเฝ้าบ้าน ก็ตกเป็นของหนิงไห่กับซูโม่โดยธรรมชาติ
ในห้องนั่งเล่น
หนิงไห่ชี้ไปที่ชามตะเกียบบนโต๊ะอาหาร แล้วพูดกับซูโม่ที่นั่งอยู่บนโซฟา "แกไปล้างชามตะเกียบ ล้างเสร็จก็ถูบ้าน แล้วก็เอาขยะในครัวไปทิ้งด้วย แล้วก็..."
"หยุด!"
หนิงไห่ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกซูโม่ขัด เขามองหนิงไห่อย่างสิ้นหวัง แล้วถาม "พ่อครับ งานพวกนี้ไม่ใช่หน้าที่ของพ่ออยู่แล้วเหรอ?"
"เฮ้ย! ฉันใช้แกไม่ได้เหรอ?"
หนิงไห่พูดอย่างไม่พอใจ "ลูกสาวสุดที่รักของฉันยังถูกแกหลอกเอาไปเลย จะให้แกช่วยทำงานหน่อยมันเกินไปเหรอ?"