"เจ้าจะทำอะไร?"
เหยียนจิ่วซีเห็นแววตาของซูโม่ผิดปกติ ก็รีบเอาแขนกอดอกไว้แน่น สายตาเต็มไปด้วยความระแวดระวังราวกับป้องกันหมาป่า
สำหรับนางแล้ว ซูโม่ก็เป็นหมาป่าตัวหนึ่งจริง ๆ นั่นแหละ
"เจ้าว่าข้าจะทำอะไร?"
ซูโม่หัวเราะคิกคัก สีหน้าแบบว่าเจ้าเข้าใจเองก็แล้วกัน
"อ๊า..."
เหยียนจิ่วซีอยากจะถอยหลังสองก้าว แต่เพราะร้อนใจเกินไป บวกกับน้ำหนักของชุดเจ้าสาวกับมงกุฎหงส์ ทำให้ทรงตัวไม่อยู่ ร่างน้อย ๆ เอนไปข้างหลัง
เหตุการณ์กะทันหันแบบนี้ ทำเอานางตกใจจนต้องหลับตาปี๋
แต่ความเจ็บปวดที่คิดไว้นั้นไม่มาถึง เอวบางกลับถูกแขนใหญ่สองข้างโอบกอดไว้แน่น
เหยียนจิ่วซีลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองนอนอยู่ในอ้อมแขนของซูโม่ ก็อดถอนหายใจโล่งอกไม่ได้ แล้วก็ยกกำปั้นเล็ก ๆ ทุบลงบนตัวซูโม่อย่างแผ่วเบา พร้อมบ่นว่า "ก็เป็นเพราะเจ้า!"
ซูโม่มองหญิงงามในอ้อมแขนที่หน้าตาตื่นตระหนก ก็ปลอบเสียงเบา ๆ ว่า "ผิดแล้ว ๆ โทษข้าเอง ไม่ได้ตกใจใช่ไหม?"
"ข้า..."
"เสี่ยวซี เป็นอะไรไป..."
ในขณะที่เหยียนจิ่วซีกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง อันหราน หม่าลี่ลี่ จ้าวหลิงเอ๋อ รวมถึงวางซื่อฉี สี่สาวก็วิ่งกันพรวดพราดเข้ามา
พวกนางได้ยินเสียงร้องตกใจของเหยียนจิ่วซีอยู่ข้างนอก ก็คิดว่าคงมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
แต่พอมาเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าของสี่สาวก็เริ่มแปลกประหลาดเป็นอย่างมาก
"แค่น ๆ—"
อันหรานมีสีหน้าเก้อเขินเล็กน้อย แล้วก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้หันไปถามจ้าวหลิงเอ๋อว่า "หลิงเอ๋อ เจ้าหิวน้ำไหม? ออกไปกินน้ำด้วยกันหน่อยไหม?"