เช้าวันนั้น เหยียนจิ่วซีตื่นแต่เช้ามืด
จัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินลงมายังชั้นใต้ดินชั้นสอง และเห็นซูโม่นั่งยองๆ อยู่บนพื้นแต่ไกล หน้าตัววางกล่องโลหะสี่เหลี่ยมจัตุรัสไว้ มือทั้งสองขยับรีบเร่งประกอบชิ้นงานอย่างคล่องแคล่ว
เธอเดินเบาๆ ไม่มีเสียงมาหยุดอยู่ด้านหลังซูโม่ ดวงตาเป็นประกายวูบวาบ
กลิ่นหอมอ่อนๆ คุ้นจมูกลอยมา มือของซูโม่หยุดชะงัก เขาก้มมองนาฬิกาข้อมือ แล้วหันหน้ากลับมาถามด้วยความแปลกใจ "สาว วันนี้ตื่นเช้าแปลกนะ ไม่นอนตื่นสายแล้วเหรอ??"
เหยียนจิ่วซีมุดปากน้อยๆ นั่งยองลงข้างๆ ซูโม่ แล้วพูดเสียงแผ่วเบา "เสี่ยวโม่ ฉันทำอะไรให้ไม่พอใจหรือเปล่า?"
ท่าทางน้อยใจสุดๆ นั้น กลับมีเสน่ห์แบบที่บรรยายยาก
"ไม่มีหรอก!"
ซูโม่หยุดงานในมือ ดวงตาเต็มไปด้วยความงง "ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะ?"
เหยียนจิ่วซีก้มหน้าลงเล็กน้อย มือเล็กๆ บี้ชายเสื้อไปมา "นายไม่ได้นอนกับฉันมาห้าวันแล้ว ถ้าไม่โกรธก็..."
ได้ยินดังนั้น ซูโม่ถึงกับเข้าใจว่าทำไมเหยียนจิ่วซีถึงถามแบบนั้น
เขาตบหัวตัวเองหนึ่งที ไม่พอใจตัวเองที่ใจร้อน
มัวแต่ตั้งใจรีบสร้างเครื่องกันพลังงานให้เสร็จ จนลืมความรู้สึกของเหยียนจิ่วซีไปเลย ก็แปลกไม่ได้ที่สาวคนนี้จะคิดไปแบบนั้น
คิดถึงตรงนี้ ซูโม่รีบอธิบายทันที "สาว นายคิดไปเองจริงๆ"
"ที่ไม่ได้นอนกับนายหลายวันนี้ เพราะมัวแต่ยุ่งกับการสร้างเครื่องกันพลังงานตัวนี้ เครื่องนี้สำคัญมาก เลยอยากทำให้เสร็จโดยเร็วที่สุด"
"อีกอย่าง ฉันจะไปโกรธนายได้ยังไง?"