ระหว่างช่วงนั้น แมคลูร์ดึงตัวดาริลไปยืนด้านข้าง
สีหน้าเขาไม่ค่อยดีนัก พูดถามความในใจว่า “นายเป็นอะไรไป ไม่รู้เหรอว่าคุณหนูเหยียนกับอาจารย์ซูมีความสัมพันธ์แบบไหนกัน”
“แล้วมันจะเป็นอะไรไง”
ดาริลพูดไม่ใส่ใจว่า “อาจารย์ซูก็คืออาจารย์ซู คุณหนูเหยียนแม้จะเป็นภรรยาของเขาก็เถอะ แต่สุดท้ายก็เป็นแค่นักคณิตศาสตร์ระดับสามเท่านั้นเอง”
“โมเดลเอสเอ็กซ์เอถ้าไม่มีฝีมือระดับนักคณิตศาสตร์ระดับสี่ ก็ไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมเลย เธอยังกล้าพูดออกมาหน้าตาฉับๆ ว่าการจัดเรียงส่วนประกอบของนายกับศาสตราจารย์เฉินไม่ดีอีก”
“ก็เพราะเกรงใจหน้าอาจารย์ซู ฉันถึงได้ทำตัวสุภาพขนาดนี้ ถ้าเป็นคนอื่น ฉันด่าให้ฟังตั้งแต่แรกแล้ว!”
“นายนี่…”
แมคลูร์ชักหน้า ส่ายหัวอย่างไม่รู้จะทำยังไง
อุปนิสัยประหลาดของดาริลนั้นเขาเคยชินมานานแล้ว รู้ว่าเจ้านี่มันคิดแบบเส้นเดียว ก็เลยไม่อยากเสียเวลามาข้องใจกับมันอีก
“ต่อไปอย่าพูดอะไรเลย ทำให้คุณหนูเหยียนเสียหน้าต่อหน้าคน แบบนั้นนายว่ามันเหมาะสมเหรอ”
“นี่คืองานวิชาการ มีอะไรก็พูดกันตรงๆ นี่ต่างหากที่เป็นท่าทีของพวกเรานักคณิตศาสตร์”
ดาริลยึดมั่นในความคิดของตัวเอง “หลับตาปล่อยผ่านไม่ใช่สไตล์ฉัน”
“แล้วถ้าอาจารย์ซูรู้เข้าก็จะทำอะไรได้ ใหญ่สุดก็ฉันย้ายออกจากคณะคณิตศาสตร์ไปเท่านั้น!”
“ยังไงก็เหอะ ตั้งแต่ฉันเข้ามาอยู่คณะคณิตศาสตร์ ฉันก็ไม่เคยเห็นอาจารย์ซูลามาบรรยายที่นี่เลยสักครั้ง ที่เข้ามาอยู่นี่ก็ตั้งใจอยากเรียนเก็บประสบการณ์จากอาจารย์ซู แต่ดูท่าตอนนี้ การมาอยู่ที่นี่ก็แค่เปลืองเวลาเปล่าๆ”