ไม่ใช่ว่าเทียนเป่ยไม่เชื่อซูโม่ แต่ภูเขาเอกสารตรงหน้านี่มันไม่ใช่แค่อ่านให้จบในสองชั่วโมงเฉย ๆ หรอกนะ เขาต้องการคือการผสมผสานความรู้ทั้งหมดให้ทะลุปรุโปร่ง
จงจำไว้ว่า พวกนี้คือเอกสารของสถานีอวกาศนานาชาติ
ไม่ต้องคิดเลยว่ามันต้องลึกล้ำจนตาลาย
แถมยังปริมาณเยอะแบบสุดๆ……
อย่าพูดถึงคนธรรมดา เถียงว่าแม้แต่อัจฉริยะ ก็ต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะผสมผสานทะลุปรุโปร่งได้
ไม่อย่างนั้นเทคโนโลยีอวกาศของเซี่ยกั๋วคงไม่ล้าหลังขนาดนี้
“ได้อยู่แหละ”
ซูโม่หยิบเอกสารกองหนึ่งขึ้นมาตามสบาย ตอบไปโดยไม่แม้แต่จะแหงนหน้า “เอกสารพวกนี้ดูเยอะ แต่จริง ๆ อ่านก็เร็วอยู่ อย่าพูดถึงสองวัน ครึ่งวันก็จบแล้ว”
เขารู้สึกว่าคำพูดของตัวเองฟังดูนอกเกินไปหน่อย จึงเสริมต่อ “แค่การรวบรวมทุกอย่างมาเรียงให้เข้าที่ ต้องใช้เวลาพอสมควร เพราะงั้นถึงบอกผู้อำนวยการหวังไว้ว่าต้องใช้สองวัน ถ้าแค่จำเนื้อหาในเอกสาร สองชั่วโมงก็พอ”
“……”
เทียนเป่ยตาค้างปากค้าง
พูดแบบนี้ แน่ใจนะว่าไม่ได้มั่ว?
ภูเขาเอกสารสูงครึ่งเมตร อ่านจบในสองชั่วโมง……
ช่วงเวลานี้ เขาอยากร้องคำรามขึ้นฟ้าจริง ๆ: แม่เจ้า!!!
น่ากลัวหรือไม่น่ากลัว เทียนเป่ยไม่รู้ เขารู้แค่ว่าตอนนี้ทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้าขนลุกเป็นระลอก
ระหว่างที่เทียนเป่ยมึนงง ซูโม่ขยับหนังตาขึ้นเล็กน้อย พูดเรื่อยเปื่อยว่า “อ่านเอกสารอย่างเดียวมันเบื่อชะมัด เปิดมือถือเอ็งเล่นเพลงจังหวะมันส์ ๆ หน่อย”