"ท่านเฉิน ผมไปได้แล้วใช่ไหม?"
"ฮ่าๆ—"
เหลยหมิงหัวเราะลั่น เขาชักจะชอบนิสัยแบบนี้ของซูโม่เข้าทุกที เยือกเย็น ไม่เสแสร้ง
ในเวลาเดียวกัน เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะเทือนใจ
ของขวัญชิ้นใหญ่ที่ซูโม่นำมาให้ จะว่าเป็นเซอร์ไพรส์ก็ไม่เชิง
สู้บอกว่าเป็นเรื่องน่าตกใจจะดีกว่า!
มันน่าตกใจสุดๆ ไปเลย!
ชั่วขณะนั้น สายตาที่เหลยเวยหมิงมองซูโม่กลับเต็มไปด้วยความซับซ้อน เขาพึมพำว่า: "ผมถึงได้รู้ว่าประมุขตอนนั้นทำไมถึงยืนกรานที่จะมอบเกียรติยศรัฐบุรุษกิตติมศักดิ์ให้ซูโม่ นับว่ามองการณ์ไกลจริงๆ!"
"สหายเก่า เจ้าหนูนี่เพิ่งเริ่มต้นเส้นทางของตัวเองเท่านั้น"
ท่านเฉินที่นั่งอยู่ข้างเหลยเวยหมิงอดกล่าวชมไม่ได้: "นับว่าโชคดีอย่างยิ่ง ที่เราพวกคนแก่ได้เป็นพยาน!"
เหลยเวยหมิงพยักหน้าหนักแน่น เขาถูกซูโม่พิชิตใจได้อย่างสิ้นเชิงแล้ว
รัฐบุรุษกิตติมศักดิ์ สมควรแก่เกียรติยศ!
-
หน้าประตูมหาวิทยาลัยชิงหัว
พอซูโม่ลงจากรถ ก็เห็นเงาร่างงามไกลๆ ถึงเหยียนจิ่วซีจะสวมหน้ากากอนามัย แต่เขาก็จำสาวนี้ได้ในพริบตา
เหยียนจิ่วซีก็เห็นซูโม่เช่นกัน เธอโบกมือให้เขาอย่างดีใจ "เสี่ยวโม่ ทางนี้จ้ะ"
"สาวน้อย รอนานหรือยัง?" ซูโม่เดินมาตรงหน้าเหยียนจิ่วซี ลูบหัวเล็กๆ ของสาวนี้
"ไม่ได้รอนานหรอก"
เหยียนจิ่วซีหัวเราะเบาๆ ดวงตาคู่สวยกวาดตามองซูโม่ น้ำเสียงเจือด้วยความสงสัย "เสี่ยวโม่ ได้ยินว่าเธอจะไปเป็นคนออกข้อสอบคณิตศาสตร์เอ็นทรานซ์ของตี้ตูเหรอ?"
"ข่าวเร็วดีนี่?"
"ก็ใช่น่ะสิ!"
"ถูกต้อง ฉันรับหน้าที่เป็นคนออกข้อสอบคณิตศาสตร์เอ็นทรานซ์ของตี้ตูปีนี้จริงๆ" ซูโม่พยักหน้าน้อยๆ
"งานนี้พังแน่!"
เหยียนจิ่วซีกระพริบตาปริบๆ พูดเบาๆ: "งั้นปีนี้นักเรียนตี้ตูนับว่าซวยแน่ๆ ไม่นึกจะมาเจอปีศาจอย่างนาย คิดแล้วก็น่ากลัว!"
"ช่วยไม่ได้นี่"
ซูโม่ยิ้มบางๆ ก่อนยิ้มร้าย "เสียดายนะ แค่ข้อสอบคณิตศาสตร์ของตี้ตู ไม่ใช่ข้อสอบระดับประเทศ"
"นายนี่มันพอกันทีเถอะ!"
เหยียนจิ่วซีถลึงตาใส่ซูโม่ บ่นพลาง: "ทำร้ายนักเรียนตี้ตูนี่มันยังไม่พออีกเหรอ? ถึงขั้นอยากทำร้ายเด็กเอ็นทรานซ์ทั้งประเทศอีก? ต่อจากนี้อย่าบอกนะว่ารู้จักฉัน ไม่งั้นฉันกลัวถูกคนเอาหินขว้างหน้าต่าง!"