"ทำไมยัยนี่ถึงได้เปรียบ!"
หว่างโยวมองซูโม่ด้วยความอึดอัดสุดจะทาน แล้วบ่นพึมพำเสียงต่ำ "เสี่ยวซีนี่พูดได้ชัดๆ ทำไมฉันถึงพูดไม่ได้!"
เลือกปฏิบัติกันชัดจะแย่อยู่แล้ว!
"เสี่ยวซีก็คือเสี่ยวซี แกก็คือแก"
"......"
เอียนจิ่วซีใช้เท้าเรียวใต้โต๊ะชาเตะซูโม่เบา ๆ แล้วพูดเบาจนแทบไม่ได้ยิน "เสี่ยวโม่ พูดน้อย ๆ หน่อยสิ"
ซูโม่ทำเสียงจุ๊ปาก แล้วเหลือบมองหว่างโยวเล่น ๆ "แกจะพูดอะไรล่ะ พูดมาเลย"
หว่างโยวฝืนกลั้นความอยากกลอกตาไว้แน่น แล้วชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะชา "สิ่งที่แกพูดเมื่อกี้ ฉันกับเสี่ยวซีเข้าใจอะไรไม่เลย พูดแบบที่คนธรรมดาเข้าใจง่าย ๆ หน่อยได้ไหม!"
คำพูดของซูโม่เมื่อครู่นี่ลึกล้ำจับใจความแทบไม่ถูก ทั้งเธอและเอียนจิ่วซีใช้ชีวิตอยู่กับตัวเลขทั้งวัน จะไปเข้าใจศัพท์เฉพาะทางพวกนี้ได้ยังไง?
แต่ความอยากรู้อยากเห็นก็ผลักดันให้หว่างโยวอยากจะรื้อหาเบื้องลึกของเรื่องนี้ให้ออกมาก
ได้ยินดังนั้น ซูโม่ขมวดคิ้วขยับ ยิ้มแบบก้มไม่ลง ๆ "หว่างโยว แกอาจไม่เข้าใจก็จริง แต่ใครบอกแกว่าเสี่ยวซีไม่เข้าใจ?"
น้ำเสียงนั้นเพิ่งตกลง ใบหน้าสวยของหว่างโยวก็ดำสนิทไปทั้งใบ แล้วเปลี่ยนสายตาไปมองเอียนจิ่วซี "เหยียนจิ่วซี แกเข้าใจจริงเหรอ?"
"เอ่......"
เอียนจิ่วซีสีหน้าลังเล แล้วถามอย่างครู่ครำ "พี่หว่างโยว พี่อยากฟังความจริงหรือความโกหก?"
"แน่นอนว่าความจริงสิ!"
"ฮึ่ม——"
ความแปลกประหลาดลอยขึ้นบนใบหน้าเอียนจิ่วซี "หนูเข้าใจได้บ้างนิดหน่อยค่ะ"