วันรุ่งขึ้น เหยียนจิ่วซีไม่มีเรียน
ซูโม่มาถึงหน้าหอพักหญิงตั้งแต่เช้าตรู่ เมื่อวานเขานัดกับเหยียนจิ่วซีไว้แล้ว
ไม่นานเหยียนจิ่วซีก็ปรากฏตัวต่อหน้าซูโม่
มองดูสาวน้อยน่ารักสดใสตรงหน้า ในใจซูโม่ก็อดชมไม่ได้
เสื้อฮู้ดสีขาวสบาย ๆ กระโปรงยาวคลุมเข่า แถมยังมวยผมทรงบันดุ๊กจี๊ที่น่ารักระเบิด เต็มไปด้วยกลิ่นอายความอ่อนเยาว์พวยพุ่งเข้าใส่
แม้จะอยู่ด้วยกันทุกวัน ซูโม่ก็ยังอดตะลึงไม่ได้
“สาวน้อย เธอว่าคนเราจะสวยได้ขนาดเธอนี่มันยังไงกันนะ?”
ทันใดนั้น ใบหน้าสวยของเหยียนจิ่วซีก็แดงระเรื่อขึ้นมา
“รู้แต่ปากหวานไปวัน ๆ”
“ฉันพูดความจริงทั้งนั้นเลยนะ เสี่ยวซี เธอสวยเกินไปแล้ว”
พูดจบ ซูโม่ก็อดยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่ได้ ก้มลงกระซิบข้างหูเหยียนจิ่วซีเบา ๆ ว่า “ขอจูบทีได้ไหม?”
“ฝันไปเถอะน่า?”
เหยียนจิ่วซีค้อนซูโม่หนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ หมุนตัววิ่งไปทางประตูมหาวิทยาลัย
ซูโม่เห็นดังนั้น ก็รีบวิ่งตามทันที…
ภรรยาสวย ๆ ขนาดนี้ ไม่ตามให้หนึบหน่อยได้ยังไง?
…
ห้องสมุดตี้ตู
ห้องสมุดที่ตั้งชื่อตามตี้ตูแห่งนี้ ในเซี่ยกั๋วนั้นไม่มีใครไม่รู้จัก
พื้นที่ทั้งหมดของห้องสมุดตี้ตูกินบริเวณกว่าหมื่นตารางเมตร
ซึ่งในตี้ตูที่ที่ดินทุกตารางนิ้วมีค่าดั่งทองคำแบบนี้ เรียกได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์เลยทีเดียว!
เคยมีคนกล่าวไว้ว่า
ขอแค่คุณเอ่ยชื่อหนังสือออกมาได้ ภายในห้องสมุดตี้ตูจะต้องหาเจอแน่นอน
จากตรงนี้ก็พอจะเห็นได้ว่า ปริมาณหนังสือที่ห้องสมุดตี้ตูเก็บสะสมไว้นั้นน่าสะพรึงขนาดไหน