"เรื่องเล็ก กินอันนึง โยนทิ้งอันนึง!"
เหยียนจิ่วซีได้ยินคำนี้ ดวงตายิ้มจนโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
ความรักคืออะไร?
นี่ไง!
"เสี่ยวโม่ ทำท่าทางแบบนี้ ดูเหมือนเศรษฐีใหม่เลยนะ"
เหยียนจิ่วซีหัวเราะคิกคัก ใจหวานฉ่ำ
ซูโม่ถือโอกาสตอนพนักงานกำลังห่อขนม พูดเสียงเบายิ้มๆ: "ฉันก็เป็นเศรษฐีใหม่ไง!"
"หา?" เหยียนจิ่วซีงุนงงมาก
"เพราะฉันมีสิ่งล้ำค่าที่สุดในโลกแล้ว!"
"อะไรเหรอ?"
ซูโม่มองเหยียนจิ่วซีที่ทำหน้าไม่เข้าใจ ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"ก็เสี่ยวซีของฉันไง!"
เสียงทุ้มต่ำ ผสมกับคำพูดที่ยียวนใจแบบนี้ แค่ชั่วพริบตา ใบหน้าสวยของเหยียนจิ่วซีก็แดงซ่าน
"เสี่ยวโม่ ยังมีคนอยู่เลยนะ..."
เหยียนจิ่วซีกลอกตาใส่ซูโม่ แต่มุมปากกลับยกขึ้นไม่หยุด ดีนะที่ใส่หน้ากากอนามัย ไม่งั้นซูโม่ต้องหยอกล้อสาวน้อยคนนี้ต่อแน่
ซูโม่จ่ายเงินเสร็จ ก็จูงมือเล็กของเหยียนจิ่วซีเดินออกจากร้านขนมหวาน
"เสี่ยวซี เราไปดูหนังกันไหม?"
"ไม่ดีกว่า กลับโรงเรียนกันเถอะ"
เมื่อเจอข้อเสนอของซูโม่ เหยียนจิ่วซีส่ายหน้าเบาๆ วันนี้เธอมีความสุขมากพอแล้ว
ความงดงามของความรัก ต้องค่อยๆ ลิ้มรสสัมผัส...
สองคนโบกรถแท็กซี่ข้างทาง แล้วกลับโรงเรียน
ซูโม่พาเหยียนจิ่วซีไปส่งที่หอพักหญิงแล้ว ตัวเองก็ไปโรงอาหารหาอะไรกินนิดหน่อย
จากนั้น ซูโม่ก็ตรงไปที่ห้องทำงานของหลี่เหรินฮุยทันที
ใครจะรู้ หลี่เหรินฮุยกลับบ้านไปแล้ว
ก็จริง ซูโม่ดูเวลา อีกทีก็หกโมงครึ่งแล้ว