"ไม่เป็นไร"
ซูโม่ไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย ใบหน้าฉายรอยยิ้มเย็นชา "ถึงเรื่องมันจะบานปลายจนมีคนตาย ผมก็เอาอยู่!"
"สาวน้อย ความใจดีเป็นเรื่องดี แต่กับคนแบบนี้ ใจดีมีแต่จะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง เข้าใจไหม?"
"เข้าใจแล้ว"
เหยียนจิ่วซีพยักหน้าหงึกหงักอย่างเชื่อฟัง ถึงแม้เธอจะไม่รู้ว่าซูโม่จะทำอะไร แต่เธอเลือกที่จะเชื่อใจซูโม่แบบไม่มีเงื่อนไข
ในเมื่อซูโม่บอกว่าเอาอยู่ มันก็ต้องเอาอยู่สิ!
หลี่เหรินฮุย: "..."
เฮ้อ
วินาทีนี้ เขาอยากจะฉีกอกไอ้ซื่อจุนนั่นเป็นชิ้น ๆ เลย เพราะงี้ซูโม่ถึงได้เดือดหนักขนาดนี้
ว่าไงดี?
มีอยู่สองคำ—ช่างมัน!
ในเมื่อซูโม่ไม่ยอมให้ท่านอธิการอย่างเขาเข้ามาวุ่นวาย หลี่เหรินฮุยก็เลยไม่รู้ว่าควรจัดการเรื่องนี้ยังไง
ยามคนหนึ่งมองซูโม่ไปมา แล้วก็หันไปมองหลี่เหรินฮุย ก่อนถามอย่างระมัดระวัง "ท่านอธิการครับ ยังจะส่งโรงพยาบาลไหม?"
หลี่เหรินฮุย: "..."
เขาไม่รู้หรอกว่าควรส่งดีไหม—
"ไม่ต้อง"
หลี่เหรินฮุยตอบไม่ถูก แต่ซูโม่สั่งการทันที เขาชำเลืองมองซื่อจุนที่สลบอยู่บนพื้นด้วยแววตาไร้ความรู้สึก "บาดเจ็บแค่นี้ ยังตายหรอก!"
พูดจบเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรออก
"10 นาที ส่งหน่วยย่อยมาที่หอสมุดมหาลัยชิงหัว!"
หลังจากวางสาย ซูโม่ก็ดึงมือเล็ก ๆ ของเหยียนจิ่วซีขึ้นมาจับอีกครั้ง แล้วนั่งลงบนโต๊ะอ่านหนังสือที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร
หลี่เหรินฮุยยิ้มแห้ง ๆ เขาไม่รู้ว่าซูโม่โทรหาใครเมื่อกี้ และก็ไม่รู้ว่าซูโม่จะจัดการเรื่องนี้ยังไง แต่เขารู้ดีว่าเรื่องมันเลยเถิดเกินกว่าที่เขาจะควบคุมได้แล้ว