เที่ยงวันตรง
กองเรือประเทศต้าหยางที่จอดนิ่งอยู่ห่างจากแนวทะเลอาณาเขตเซี่ยกั๋วประมาณหนึ่งไมล์ทะเล บัดนี้เริ่มเคลื่อนตัวช้าๆ ตามเสียงหวูดของเรือ ค่อยๆ รุกคืบเข้าหาเส้นแบ่งเขตทะเลของเซี่ยกั๋วทีละน้อย
เรือพิฆาตหลายสิบลำจัดรูปขบวนประหลาด โดยมีเรือบรรทุกเครื่องบินหกลำถูกล้อมป้องกันไว้ตรงกลางอย่างแน่นหนา
ไม่เพียงเท่านั้น เรือพิฆาตยังทิ้งตอร์ปิโดลงสู่ใต้ทะเลอย่างไม่หยุดหย่อน เพื่อป้องกันแสงสีขาวที่อาจปรากฏขึ้นทันใด พวกมันหวังจะใช้แรงระเบิดของตอร์ปิโดมาทำให้แสงสีขาวอ่อนกำลังลง
แค่เวลาหนึ่งนาทีเท่านั้น กองเรือล่วงหน้าของประเทศต้าหยางก็ข้ามเส้นแบ่งเขตทะเลของเซี่ยกั๋วเข้ามาแล้ว
บนดาดฟ้าเรือลันไห่ ซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายไมล์ทะเล ซูโม่ยืนอยู่ริมราวระเบียงกลางสายลมทะเลอ่อนๆ ส่วนถานฝู่ยืนอยู่ข้างหลังเขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด
ซูโม่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย พึมพำกับตัวเอง "ในที่สุดก็ทนไม่ไหวแล้วสินะ งั้นเริ่มกันเลย!"
"ท่านพลเอกถาน ติดต่อท่านพลเอกหง ทันทีที่พวกมันข้ามเส้นแบ่งเขตทะเลของเรา ให้ถือเป็นเป้าหมายการโจมตีทั้งหมด ปืนเลเซอร์อนุภาคหมายเลขสามและสี่ยิงได้อย่างอิสระ"
"รับทราบ!"
ถานฝู่พยักหน้าอย่างนอบน้อม เปิดวิทยุสื่อสารเพื่อสั่งการทันที
ไม่นาน เรือฟริเกตล่วงหน้าของประเทศต้าหยางทั้งหมดก็แล่นเข้าสู่ทะเลอาณาเขตเซี่ยกั๋ว พอดีเรือบรรทุกเครื่องบินทั้งหกลำกำลังจะแล่นเข้ามาในเขตทะเลเซี่ยกั๋ว เหตุการณ์พลิกผันก็เกิดขึ้น