ในหอประชุม บนเวทีสูง
หวังฉี่เหนียนมองดูนักเรียนกว่าสามร้อยคนด้านล่าง แววตาเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม "นักเรียนทุกคน อาจารย์เชื่อว่าพวกเธอคงเคยเห็นฉากแบบนี้มาก่อน เพียงแต่เมื่อก่อน พวกเธอเป็นแค่คนดู แต่ตอนนี้พวกเธอคือทหารที่กำลังจะออกรบ"
"ในสายตาของอาจารย์ การสอบเกาเข่าก็เหมือนกับการออกรบ ถ้ารบแพ้ ก็มีชะตากรรมเดียวคือความตาย เกาเข่าก็เช่นกัน ถึงแม้ถ้าคะแนนเกาเข่าไม่ดีนัก ทุกคนเลือกที่จะซิ่วได้ แต่อาจารย์จะบอกอะไรให้ พวกเธอรู้ไหมว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของนักเรียนที่เลือกซิ่ว คะแนนเกาเข่าในปีที่สองกลับแย่กว่าปีแรกด้วยซ้ำ ทำไมน่ะเหรอ?"
"เพราะความพ่ายแพ้ในศึกแรก ได้ฝังแน่นอยู่ในใจของนักเรียนที่ซิ่วไปแล้ว พวกเขาเกิดความกลัวต่อเกาเข่าแล้ว นี่เรียกว่าอะไร? นี่เรียกว่าขี้ขลาดตั้งแต่ยังไม่ทันรบ ถือเป็นเรื่องต้องห้ามขั้นสูงสุดของตำราพิชัยสงคราม!"
"ดังนั้นในความเห็นของอาจารย์ ตอนนี้พวกเธออย่าได้คิดว่าตัวเองยังมีทางหนีทีไล่อะไรอีก ก่อนเกาเข่าเราต้องสู้ตายแบบไม่เหลือทางถอย ต้องงัดทุกอย่างออกมาใช้ให้เต็มที่ ถึงจะสมกับความพยายามที่พวกเธอทุ่มเทมาหลายปี เข้าใจตรงกันนะ?"
"เข้าใจ!" นักเรียนทุกคนตะโกนตอบ
"ดีมาก!"
หวังฉี่เหนียนพยักหน้า สีหน้าเผยรอยยิ้มจาง ๆ ก่อนจะพูดช้า ๆ ว่า "สองวันมานี้ มีข่าวลือสะพัดในรั้วโรงเรียนมัธยมหมายเลขสองของเรา ว่ามีนักเรียนคนหนึ่งบอกว่าซูโม่จะมาร่วมงานประชุมสาบานตนครั้งนี้ อาจารย์ต้องเสียใจที่ต้องบอกพวกเธอว่า รุ่นพี่ซูโม่ของพวกเธอ..."
พูดมาถึงตรงนี้ หวังฉี่เหนียนจงใจลากเสียงยาว นักเรียนด้านล่างจำนวนไม่น้อยต่างผิดหวังจนก้มหน้างุด พวกเขารู้แล้วว่าหวังฉี่เหนียนจะพูดอะไรต่อ
แต่ ชีวิตมันก็มีเซอร์ไพรส์อยู่ทุกที่!
"รุ่นพี่ซูโม่ของพวกเธอ... ตกลงมาร่วมงานประชุมสาบานตนครั้งนี้!" ในแววตาของหวังฉี่เหนียนแวบผ่านรอยยิ้ม เขาจงใจสร้างความรู้สึกเซอร์ไพรส์ให้กับนักเรียนพวกนี้
"เฮ้อ คงไม่ได้เจอรุ่นพี่ซูโม่แล้ว เซ็งจัง... เอ๊ะ เมื่อกี้ท่านอธิการพูดว่าอะไรนะ?"
"ฉันหูฝาดไปรึเปล่า?"
"รุ่นพี่ซูโม่ตกลงมาร่วมงานประชุมสาบานตนครั้งนี้? จริงเหรอ? ไม่ได้หลอกกันนะ!"
"บ้า นี่มันเรื่องจริงเหรอ?"