แกร๊ก——
หลังจากก้าวออกจากห้องทำงานของโนเอล มุมปากของหลี่ถงก็ยกยิ้มน้อย ๆ
การแข่งขันที่ยอดเยี่ยมงั้นเหรอ?
การแข่งขันจะยอดเยี่ยมหรือไม่นั้น หลี่ถงไม่รู้!
แต่ที่รู้คือ ชัยชนะต้องเป็นของซูโม่แน่นอน!
ตั้งแต่รู้จักซูโม่มา หลี่ถงไม่เคยเห็นซูโม่แพ้เลยสักครั้งเดียว!
ถึงแม้ว่าการแข่งขันครั้งนี้จะไม่ยุติธรรมกับซูโม่เอามาก ๆ แต่แล้วยังไง?
ซูโม่แคร์หรือเปล่า?
ไม่แคร์!
ถ้าแคร์ แล้วซูโม่จะตอบตกลงเข้าร่วมการแข่งขันแบบนี้ได้ยังไง?
เรื่องพวกนี้ หลี่ถงรู้ดีแก่ใจเหมือนส่องกระจก มองไปที่ประตูห้องทำงานแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวขำตัวเอง
"ก็ยังไร้เดียงสาเกินไปนะ!"
……
ภายในอพาร์ตเมนต์หมายเลข 82
"อีกสามวันจะแข่งแล้วเหรอ?" ใบหน้าเล็ก ๆ ของเหยียนจิ่วซีเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"ใช่แล้ว!" หลี่ถงพยักหน้า
"ไม่ต้องเป็นห่วง"
ซูโม่โบกมือ ทำท่าทางสบาย ๆ ราวกับไม่ทุกข์ร้อนอะไร "ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ การแข่งนี้ยังไงก็ต้องแข่งอยู่ดีล่ะนะ!"
"แบบนี้ก็ดี รีบแข่งให้เสร็จ จะได้ไม่ต้องเก็บเอามาคิด!"
หลี่ถง: "......"
เหยียนจิ่วซี: "......"
"ซูโม่ นายไม่กลัวตัวเองแพ้บ้างเลยเหรอ?" หลี่ถงอดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่
"แพ้?"
ซูโม่ยิ้มเบา ๆ ตอบเรียบ ๆ ว่า "ฉันน่ะยังไม่เคยเตรียมใจไว้สำหรับแพ้เลยจริง ๆ"
หลี่ถงยกนิ้วโป้งให้ซูโม่ แล้วก็ลุกขึ้นเดินออกไป
ทั้งสองคนอยู่ในอพาร์ตเมนต์อีกสักพัก จากนั้นก็เอากระดาษโน้ตที่หลี่ถงให้มาไปหาอาจารย์จิตวิทยา และเปลี่ยนวิชาเอกได้สำเร็จหนึ่งวิชาเป็น——เศรษฐศาสตร์