สามนาทีต่อมา ร่างของซูโม่ก็ปรากฏตัวที่หน้าประตูโรงเรียนเรียบร้อย
ไม่พลิกโผเลย โรสรอเขาอยู่ก่อนแล้ว
"อาจารย์ซู พวกเราจะไปไหนกันคะ?" โรสถาม
"ห้องประชุมหนึ่ง!"
"ค่ะ!"
-
ภายในห้องประชุมหนึ่ง บรรดาผู้อาวุโสกำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือด
"ฉันว่า ประกาศไปตรง ๆ เลยก็ได้!"
"ค่าอนุญาตใช้สิทธิจะกำหนดยังไง?"
"ตอนนี้ประเทศต้าหยางก็จับตามองเซี่ยกั๋วเหมือนหนามยอกอก ถ้าเราประกาศสิทธิบัตรที่ส่งผลกระทบมหาศาลแบบนี้ติดต่อกันสองฉบับ พวกคุณว่า ประเทศต้าหยางจะโดนต้อนจนมุมแล้วกระโดดกำแพงหนีมั้ย?"
"มันกล้าเหรอ! สิทธิบัตรสามฉบับนี้ล้วนเป็นผลงานวิจัยที่เราพัฒนาขึ้นเองทั้งนั้น แล้วมันเกี่ยวอะไรกับประเทศต้าหยาง?"
"อะแฮ่ม——"
ผู้นำซึ่งนั่งอยู่หัวโต๊ะส่งเสียง ทันใดนั้นห้องประชุมก็เงียบกริบ
"รอซูโม่มาค่อยหารือกัน สิทธิบัตรสามฉบับนี้ล้วนเกิดจากฝีมือของเขา ความคิดเห็นของเจ้าหนูนี่สำคัญมาก"
ท่านเฉินและเหล่าผู้อาวุโสต่างพากันหุบปาก นั่งรอซูโม่มาอย่างเงียบ ๆ
"แกร๊ก——"
เมื่อประตูห้องประชุมถูกผลักออก สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่ทางเข้า
ซูโม่ก้าวฉับ ๆ เข้ามา สัมผัสได้ถึงสายตาของผู้คน เขาอดยิ้มแห้ง ๆ ไม่ได้ "ผู้นำ ท่านผู้อาวุโสทุกท่าน พวกท่านมองผมกันอย่างนี้ทำไม? ผมก็ยังหล่อเหมือนเดิมนี่ครับ!"
"ฮ่าฮ่า——"
เมื่อได้ยินคำพูดเปี่ยมอารมณ์ขัน ทุกคนก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
ผู้นำโบกมือเรียกซูโม่ ชี้ไปที่เก้าอี้ว่างข้าง ๆ ความหมายนั้นชัดเจนยิ่งกว่าอะไร
ซูโม่ก็ไม่ได้พูดอะไร เดินไปนั่งข้างผู้นำอย่างว่าง่าย พอนั่งปุ๊บก็เอ่ยถามทันที "ผู้นำ เรียกผมมากระทันหันแบบนี้ มีเรื่องอะไรหรือครับ?"