บ่ายสามโมงตรง
นอกหุบเขา ซูโม่นั่งอยู่ในรถจี๊ปคันหนึ่ง ถือกระดาษกับปากกาจดบันทึกไม่หยุด เสี่ยวเสี่ยวซีก็นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นเป็นระยะ ๆ
“หลังจากรื้อกำแพงกันรังสีนิวเคลียร์ออก ค่ารังสีในหุบเขาจะเพิ่มขึ้นถึง 2312 ไมโครซีเวิร์ตภายในห้านาที จากนั้นจะเพิ่มขึ้นอย่างคงที่เป็น 3023 ไมโครซีเวิร์ตในครึ่งชั่วโมง และจะคงอยู่ที่ค่านี้ประมาณสามชั่วโมง”
“2312 ไมโครซีเวิร์ต?”
ซูโม่ได้ยินตัวเลขนี้ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ เอ่ยถามว่า “ด้วยความแข็งแรงของชุดกันรังสีตอนนี้ ทนได้นานแค่ไหน?”
“สามนาทีห้าสิบสี่วินาที!”
“แล้ว 3023 ไมโครซีเวิร์ตล่ะ?”
“สองนาทีห้าสิบเจ็ดวินาที!”
ได้ยินผลคำนวณของเสี่ยวเสี่ยวซี ซูโม่ก็จดลงบนกระดาษร่างในมือเงียบ ๆ ทำเสร็จแล้วก็วางปากกากับกระดาษลง อดยืดเส้นยืดสายไม่ได้
หนึ่งคนหนึ่งเครื่องเป็นอย่างนี้ตั้งแต่เก้าโมงเช้า รวมหกชั่วโมงเต็ม ๆ ถึงแม้การคำนวณค่าต่าง ๆ จะเป็นหน้าที่เสี่ยวเสี่ยวซี แต่จิตใจของซูโม่ตึงเครียดมาตลอด พอผ่อนคลายลงแบบนี้ จะบอกว่าไม่เหนื่อยก็เป็นไปไม่ได้!
หลับตาพักฟื้นจิตใจครู่หนึ่ง ซูโม่เปิดประตูรถเดินออกไป ข้างรถจี๊ปมีคนยืนอยู่มากมายแล้ว พอเห็นซูโม่ออกมา ก็รุมล้อมเข้ามาทันที
“อาจารย์ซู สายเคเบิลเข้าที่หมดแล้วครับ!”