“ผู้จัดการ จะเอายังไงดีครับ?”
หัวหน้าฝ่ายเทคนิคหันไปมองผู้จัดการที่อยู่ข้างหลัง ถามอย่างระมัดระวัง
ผู้จัดการเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วบอกว่า: “ปิดไปซะ!”
“ได้ครับ”
หัวหน้าฝ่ายเทคนิครีบลงมือจัดการทันที…
…
ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที กระดานเชียร์ในห้องถ่ายทอดสดก็หายไปแล้ว
ประสิทธิภาพนี่ทำเอาซูโม่แปลกใจทีเดียว เขานึกว่าคนในสังกัดฉลามจะถ่วงเวลาไปสักสองสามนาทีซะอีก
ซูโม่ลุกขึ้นรินน้ำสักแก้ว แล้วนั่งลงหน้าคอมพ์อีกครั้ง
“ขอบคุณทุกคนมากสำหรับเสียงเชียร์นะครับ ตอนนี้ยังหัวค่ำอยู่เลย ผมขออยู่คุยกับทุกคนต่ออีกหน่อยละกัน”
ชาวเน็ตให้รางวัลมามากมายขนาดนี้ เขาเองก็เกรงใจที่อยู่ดีๆ จะจากไปเลย อีกอย่างว่างอยู่แล้ว ก็ถ่ายทอดสดต่ออีกสักพักแล้วกัน
“คุยเรื่องอะไรดีน้า? ขอผมคิดดูก่อน”
“ดูเหมือนจะไม่มีเรื่องอะไรให้คุยดีๆ เลยนะ งั้น… ผมแสดงมายากลให้ทุกคนดูสักหน่อยไหม?”
ในห้องถ่ายทอดสด แถบคอมเมนต์ลอยผ่านหนาแน่นเต็มจอ
“คุยเรื่องอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ”
“ไม่งั้นซูโม่นายถ่ายทอดสดตอนหลับเลยมั้ย?”
“มายากล? ท่านปรมาจารย์ซูโม่เล่นมายากลด้วยเหรอ อย่าเห็นว่าผมอ่านหนังสือน้อยแล้วมาหลอกกันนะ!”
“ซูโม่เล่นมายากลได้ด้วยเหรอ? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนี่หว่า!”
“รอดูเลย!”
…
ซูโม่จัดของข้างคอมพ์ให้เรียบร้อย หันกล้องเว็บแคมไปที่มือขวา
“ทุกคนดูดีๆ นะครับ นี่คือเหรียญธรรมดาๆ เหรียญนึง ต่อจากนี้จะเอาใส่มือขวาผมไว้”