ตอนกินข้าวกลางวัน
แม่ของเหยียนวางตะเกียบลง แล้วถามซูโม่ว่า "เสี่ยวโม่ ได้ยินเสี่ยวซีบอกว่าเทอมหน้าพวกเธอจะไปมหาวิทยาลัยกาเม่ยเล่อเหรอ?"
"ใช่ครับ คุณน้า" ซูโม่พยักหน้า
"ไปคราวนี้ก็ครึ่งปีเลยนะ ยังไงก็ต้องดูแลสาวคนนี้ดี ๆ อย่าให้ใครรังแกได้นะ"
"คุณน้าครับ เบาใจได้เลย"
สีหน้าซูโม่จริงจังสุด ๆ
ล้อเล่นเหรอ ขนาดตัวเขาเองยังไม่กล้ารังแกสาวคนนี้เลย ส่วนคนอื่นน่ะเหรอ?
ยกเว้นว่าอยากตายเร็ว!
กินข้าวเสร็จ
ซูโม่กับเหยียนจิ่วซีก็กลับเข้าห้อง
เหยียนจิ่วซีนั่งอยู่ขอบเตียง ถือหนังสือนิยายอัตชีวประวัติ อ่านอย่างออกรส
ส่วนซูโม่ก็นอนเอกเขนกบนเตียง หนุนหัวบนเรียวขาหยกของเหยียนจิ่วซี เล่นเกมมือถือไปด้วย
ตอนที่ซูโม่กำลังจะพังป้อมใหญ่ของศัตรู ทันใดนั้นก็มีโทรศัพท์ดังเข้ามา เขากดตัดสายไปตรง ๆ และในจังหวะที่เหม่อไปแวบเดียว เขาก็ตายแล้ว
"ดีดนิ้ว?"
"เล่นอะไรเนี่ย กล้ามั้ย เนียนกว่านี้หน่อยสิ"
"ดันได้แท้ ๆ มัวเหม่ออะไรอยู่?"
…
เพื่อนร่วมทีมสี่คนเริ่มด่า ซูโม่ก็ทำอะไรไม่ได้
รีบกดตอบกลับไปสองสามคำ อธิบายไปว่า
"ขอโทษทีนะ เมื่อกี้มีโทรเข้า ไม่เป็นไร ตานี้เอาชนะได้อยู่แล้ว"
ส่งข้อความเสร็จ ซูโม่ก็ตั้งโหมดห้ามรบกวนเลย
ห้านาทีต่อมา ในห้องก็ดังเสียงเกมเอาชนะ
ปิดเกม ซูโม่เปิดประวัติสายเข้า เมื่อกี้เป็นเบอร์แปลกโทรมา เขาดูแล้วคิดว่าเป็นเบอร์กวนเลยไม่ได้ใส่ใจ
กำลังจะเปิดเกมอีกตา เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก
ยังเป็นเบอร์เดิมอีก ทำเอาซูโม่งงแล้ว ใครกันแน่ที่โทรมา?