"ซูโม่ เธอมีวิธีทำให้หอคอยตี้ตูไม่ถล่มไหม?"
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนก็ตกตะลึง มองไปที่ท่านเฉินด้วยสีหน้าสุดจะเหลือเชื่อ
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของผู้คน ใบหน้าของท่านเฉินก็ปรากฏรอยยิ้มขมขื่น
เขาเองก็รู้ดีว่ากำลังพูดอะไรอยู่ และรู้ว่าข้อเรียกร้องของตัวเอง มันช่างไม่สมจริงเอาเสียเลย
เรื่องสุดวิสัยแบบนี้ จะไปหยุดยั้งได้ยังไงกัน
แต่ใครจะรู้ว่า หลังจากซูโม่ได้ยินคำพูดของท่านเฉิน สมองของเขาก็ระเบิดตูมตาม ทำไมเมื่อกี้เขาถึงไม่ได้คิดในมุมนี้ล่ะ?
ดูเหมือนว่า จะใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นะ!
"ท่านเฉิน ขอเวลาผมสิบนาที ให้ผมได้คำนวณก่อน"
น้ำเสียงของซูโม่แฝงความตื่นเต้นเอาไว้ "ผมต้องขอของอีกสองสามอย่าง"
"อะไรบ้าง?"
ท่านเฉินพอได้ยินคำพูดของซูโม่ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความตื้นตัน เขารู้ดีว่าคำพูดของซูโม่หมายความว่าอะไร มันหมายความว่ายังมีทางแก้!
"โต๊ะหนึ่งตัว ปากกาหนึ่งด้าม กระดาษขาวสิบแผ่น เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!"
น้ำเสียงของซูโม่ แทรกด้วยความรีบร้อนที่หาได้ยาก
เวลามีไม่มากแล้ว ตามการประมาณของซูโม่ หลังจากสิบเอ็ดโมงครึ่ง อัตราการเอียงของหอคอยตี้ตูจะเร็วขึ้นเรื่อยๆ ถ้ารอให้มุมเบี่ยงเบนเกิน 15 องศา ต่อให้เป็นเขาก็ไม่มีทางแก้แล้ว
"เหยี่ยว" ท่านเฉินเอ่ยเสียงเรียบ
"เข้าใจแล้วครับ!"
เหยี่ยววิ่งปรู๊ดไปยังร้านค้าที่อยู่ไม่ไกล
หลี่เหรินฮุยและเฉินเต้าหมิงตกตะลึงจนยืนแข็ง พวกเขาก็เข้าใจความหมายในคำพูดของซูโม่เช่นกัน