"ครับ!"
ซูโม่หน้าด้านพยักหน้ารับ เมื่อกี้คำถามที่เขาถามไป ล้วนสำคัญเป็นอย่างยิ่งทุกคำถาม
ส่วนเรื่องหน้าเหรอ?
จะเอามันไปทำอะไร?
สุภาษิตว่าไว้ ไร้หน้าไร้ตา ไร้เทียมทานใต้หล้า!
หญิงสาวถูกความหน้าด้านไร้ยางอายของซูโม่เอาชนะไปเสียแล้ว จึงได้แต่เอ่ยอย่างจนใจ "นายบอกฉันว่าชั้นสิบมีอะไร ฉันจะบอกที่มาของฉันให้นายฟัง เป็นไง?"
"ตกลง!"
ซูโม่เดินไปนั่งตรงขอบเตียง แล้วพูดกับหญิงสาวว่า "คุณเริ่มก่อน!"
หญิงสาว "......"
"นายนี่มัน..."
"หน้าด้านใช่ไหม?"
ซูโม่หัวเราะหึหึ เล่นมุกตลกร้ายใส่ตัวเอง "ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวคุณก็ชิน ผมน่ะไม่เอาหน้ามาตลอด"
หญิงสาวกลอกตาอย่างสิ้นแรง แต่เพราะใจร้อนรนอยากรู้ข่าวของชั้นสิบ จึงได้แต่พยักหน้ายอม เธอล่องลอยมาอยู่ตรงหน้าซูโม่ราวกับวิญญาณ ทำให้จิตใจของซูโม่ที่เพิ่งผ่อนคลายต้องเครียดขึ้นมาอีกครั้ง
ช่วยไม่ได้
นี่มันเหมือนผีในซีรีส์มากเกินไปแล้ว!
ต่อให้ซูโม่จะเป็นคนใจใหญ่แค่ไหน แต่ลึก ๆ แล้วเขาก็เป็นแค่นักศึกษาวัยสิบแปด จะบอกว่าไม่กลัวเลยสักนิดนั้นเป็นไปไม่ได้!
หญิงสาวสังเกตเห็นความผิดปกติของซูโม่ จึงเม้มปากหัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงแผ่ว "ซูโม่ นายไม่ต้องเกร็งจริง ๆ นะ ถึงฉันอยากจะทำร้ายนาย ฉันก็ไม่มีความสามารถนั่น"
เมื่อได้ยินแบบนั้น ซูโม่ถึงค่อยวางใจลงหน่อย สีหน้าเผยความกระอักกระอ่วนออกมา แต่ปากแข็งเถียง "ใครบอกว่าผมกลัว?"