"อาจารย์ซู ตอนเก้าโมงเช้าคุณมาที่ห้องทำงานผมหน่อย มีคนอยากพบคุณ" ในโทรศัพท์ เสียงของโนเอลฟังดูทุ้มต่ำ
"ใครอยากพบผม?" เมื่อได้ยินแบบนั้น ซูโม่ก็พอจะเดาได้คร่าว ๆ แล้ว
"คุณมาก็พอ" โนเอลไม่ได้ตอบคำถามของซูโม่
"ท่านอธิการโนเอล ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ"
ซูโม่พูดใส่โทรศัพท์ "ผมไม่สบาย หมอให้ผมนอนพักบนเตียง วันนี้ไปไหนไม่ได้เลย ไว้เป็นวันอื่นได้ไหม?"
"ไม่สบาย?"
ในโทรศัพท์ดังเสียงประหลาดใจของโนเอล "งั้นพรุ่งนี้ได้ไหม?"
"คงไม่ได้ครับ"
ซูโม่เบ้ปาก "หมอบอกว่า อย่างน้อยก็ต้องนอนอยู่บนเตียงสักหนึ่งอาทิตย์ แล้วยังต้องพักเงียบ ๆ ห้ามถูกรบกวนแม้แต่นิดเดียว"
ให้ผมไปพบคุณ?
ไม่ได้?
คุณจะมาพบผม?
ก็ไม่ได้!
ความหมายของซูโม่มีแค่สองคำ——ไม่เจอ!
แล้วทำไมล่ะ?
เพราะคำเตือนของโนเบลล่าเมื่อคืน!
ในโทรศัพท์เงียบไปนาน
"อาจารย์ซู จริง ๆ แล้วคุณไม่สบายตรงไหน?"
ผ่านไปพักใหญ่ เสียงของโนเอลก็ดังขึ้นอีกครั้งในโทรศัพท์ พร้อมกับแววโกรธเล็กน้อย "คนที่จะพบคุณมีสถานะสูงมาก คุณปฏิเสธไม่ได้!"
เมื่อได้ยินแบบนั้น ดวงตาของซูโม่ก็ค่อย ๆ หรี่ลง
ปฏิเสธไม่ได้?
ล้อเล่นอะไร!
ต่อให้เป็นเง็กเซียนฮ่องเต้มา เขาก็ไม่เจอ!
สถานะสูง?
เกี่ยวอะไรกับเขาด้วยล่ะ?
ไม่เกี่ยว!
"ให้เขารอไปก่อนแล้วกัน"
พูดจบ ซูโม่ก็วางสายโทรศัพท์ทันที กำลังจะนอนต่ออีกสักงีบ จู่ ๆ ก็เห็นข้อความแจ้งเตือนหลายข้อความบนมือถือ กดเข้าไปดู เป็นรายงานเกี่ยวกับเหตุกราดยิงเมื่อวานที่ถนนเฉาหัว