หมัดหนึ่งพุ่งทะลวงพร้อมเสียงตัดอากาศฮือฮา มุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของหลานเต้า
แต่คราวนี้ หลานเต้ากลับรับมือได้ทัน ไม่ได้โดนจับขาปล่อยชันแบบก่อนหน้านี้อีกแล้ว
กระบี่ในมือของเขาขยับเพียงเล็กน้อย สายตาเปล่ามองไม่เห็นเส้นทางการฟันเลยสักนิด
แต่วินาทีถัดมา อากาศระหว่างเขากับซูโม่ก็แยกออกจากกันไปสองข้างโดยอัตโนมัติ
ระหว่างทั้งสองคน เกิดเป็นสุญญากาศ
หลานเต้าขยับตัวแล้ว
กระบี่หนึ่งเหมือนดาวเย็น ปลายกระบี่เปล่งแสงขาวจาง ๆ ท่ามกลางรัตติกาล แสงเย็นเยียบวาบ
ดูเหมือนอุณหภูมิรอบ ๆ จะตกลงไปหลายองศา สัมผัสพลังน่าสะพรึงเหลือเกิน
อาโดลฟ์ที่ยืนดูการต่อสู้อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรสีหน้าเปลี่ยนไปทันที แค่พลังบีบคั้นจากกระบี่หนึ่งนี้ ก็ทำให้เขารู้สึกหนังศีรษะชาซ่า ๆ จนแทบแตก
ที่สำคัญคือ ระยะห่างขนาดนี้……
แล้วคนลึกลับตรงกลางสนาม กำลังแบกรับแรงกดดันแบบไหนอยู่?
น่ากลัวชะมัด!!!
แรงกดดัน?
ซูโม่นี่แหละที่ไม่รู้สึกอะไรเลย
วันจันทร์กันทุกสัมผัสพลังออกภายนอกได้อย่างสมบูรณ์แบบ เว้นแต่พลังบีบคั้นของหลานเต้าจะทะลุเปลือกนอกที่หล่อจากโลหะเหล็กกล้าเข้ามาได้
แต่——
เรื่องบ้าบอคอยตี๋!
ไม่ต้องพูดถึงพลังบีบคั้น แม้กระบี่พั่วเฟิงในมือหลานเต้าจะเสียบลงบนวันจันทร์อย่างเต็มแรง ก็ไม่มีทางทะลุเข้ามาได้โดยตรง
อืม……แน่นอน ก็หมายถึงหลานเต้าคนก่อนนี้น่ะ
หลังจากหลานเต้าเข้าสู่สภาวะคนกับกระบี่เป็นหนึ่งเดียว ซูโม่รู้สึกได้ชัดว่าการโจมตีของหลานเต้าคมกริบขึ้นมาก คมกริบจนเขาไม่กล้ารับมือตรง ๆ
กระบี่หนึ่งของหลานเต้า ความเร็วสูงมาก สูงมากจริง ๆ
แต่ก็แค่เกือบจะถึงสองเท่าของความเร็วเสียงเท่านั้น