“พวกมัน ตายอย่างคุ้มค่าแล้ว!”
พูดจบ หลานเต้าโบกข้อมือขวาเบา ๆ ดอกดาบผลิขึ้นในอากาศเป็นดอก ๆ
ช่วงเวลานี้ สายตาของเขามุ่งมั่นเป็นพิเศษ ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับดาบในมือ
เขาคือดาบ ดาบคือเขา!
คนกับดาบเป็นหนึ่งเดียว!
ที่หลินไห่ซึ่งอยู่ไกลออกไป หนิงไห่กับเทียนเป่ยมองหลานเต้าในสภาพนี้แล้ว ต่างสบตากันด้วยความตื่นตะลึง
ทั้งคู่เข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด เอ่ยขึ้นพร้อมกันว่า “คนกับดาบเป็นหนึ่งเดียว!”
ขั้นนี้ คือสิ่งที่เหล่าผู้ใช้ดาบทุกคนใฝ่ฝันมาตลอดชีวิต
หนิงไห่ก็เช่นนั้น
เทียนเป่ยก็เช่นนั้น
อาวุธของหนิงไห่เหมือนกับของเทียนเป่ย คือดาบอ่อนทั้งคู่ ตลอดมาต่างพยายามไปถึงขั้นคนกับดาบเป็นหนึ่งเดียว แต่ก็ไม่เคยแม้แต่จะแตะขอบของขั้นนั้นได้เลย
เทียนเป่ยยังโอเค อย่างไรก็ตามเขาฝึกวิชามาไม่นาน
แต่หนิงไห่กลับทุ่มเทเวลาและแรงกายแรงใจมหาศาลเพื่อขั้นนี้
บางครั้ง หนิงไห่ถึงกับเริ่มสงสัยในใจ
ขั้นคนกับดาบเป็นหนึ่งเดียวนี่ มันมีอยู่จริงหรือเปล่า?
หรือจะไม่ใช่แค่เรื่องแต่งขึ้นมาเฉย ๆ!
กระทั่งวันนี้ที่ได้เห็นสภาพของหลานเต้า หนิงไห่ถึงได้ยืนยันได้ว่า ขั้นนี้มีอยู่จริง
เหตุผลที่เขาไม่เคยแตะขอบของขั้นนี้ได้ ก็เพราะว่า...
อ่อน!!!
เทียนเป่ยสูดลมเย็นเข้าเต็มปอด พูดไปอย่างเลอเมอว่า “เจ้าสำนักใหญ่ของศาลเทพคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว ตัวเขาเองก็แข็งแกร่งถึงขั้นที่คิดไม่ถึง แถมยังมีคนกับดาบเป็นหนึ่งเดียวอีก...”